نقد و بررسی
نقد The Pirates: The Last Royal Treasure | 2022
وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد
ماجراجویی دریایی با مقصدی روشن «The Pirates: The Last Royal Treasure» فیلمی ماجراجویانه و کمدی از سینمای کرهٔ جنوبی است که در روزگار چوسان می‌گذرد. گروهی از دزدان دریایی و راهزنان، در پی طلای سلطنتیِ گمشده دل به دریا می‌زنند؛ سفری که با نقشه‌ها و سرنخ‌های رازآلود، خطرهای طبیعی و رقیبانی بی‌رحم گره می‌خورد.
کارگردانی فیلم را Kim Jeong-hoon بر عهده دارد و بازیگرانی چون Kang Ha-neul، Han Hyo-joo و Lee Kwang-soo در آن حضور دارند. اثر در امتداد فیلم «The Pirates» محصول ۲۰۱۴ ساخته شده، اما ماجرایی مستقل را دنبال می‌کند و برای همراه‌شدن با آن، آشنایی با فیلم پیشین ضرورت ندارد. فیلم از همان آغاز وعدهٔ سرگرمیِ بی‌تکلفی می‌دهد: کشتی، گنج، تعقیب‌وگریز و گروهی ناهمگون که ناچارند در موقعیت‌های دشوار با یکدیگر کنار بیایند.
این وعده، بیش از آن‌که به ساختن روایتی پیچیده متکی باشد، بر حرکت و تنوع صحنه‌ها تکیه دارد. از همین رو، «گنج سلطنتی نهایی» را بهتر است نه در مقام درامی تاریخیِ واقع‌گرا، بلکه به‌عنوان ماجراجوییِ پرهیاهویی سنجید که می‌خواهد تماشاگر را برای مدتی از روزمرگی جدا کند. قصه و منطق روایی طرح مرکزی فیلم ساده و آشناست: یافتن گنجی گمشده پیش از آن‌که به دست رقیبان بیفتد.
گروهی از دزدان دریایی و راهزنان در مسیر این هدف با موانع و سرنخ‌های تازه روبه‌رو می‌شوند و کشمکش میان اعضای گروه، در کنار تهدید دشمنان، موتور پیش‌برندهٔ داستان است. همین روشنیِ مقصد، تماشای فیلم را آسان می‌کند؛ تماشاگر می‌داند شخصیت‌ها در پی چه هستند و می‌تواند بر موقعیت‌های تازه و واکنش‌های آنان تمرکز کند.
« این وعده، بیش از آن‌که به ساختن روایتی پیچیده متکی باشد، بر حرکت و تنوع صحنه‌ها تکیه دارد. »
روایت و ریتم؛ جریان داستان
بااین‌حال، سادگیِ قصه گاهی به سستیِ منطق بدل می‌شود. برخی اتفاق‌ها بیش از آن‌که از تصمیم‌های باورپذیر شخصیت‌ها نتیجه شوند، برای رسیدن به شوخی یا مهیاکردن صحنهٔ بعدی در داستان جای گرفته‌اند. فیلم از مخاطب می‌خواهد قواعد واقع‌گرایانه را تا حدی کنار بگذارد، اما در بخش‌هایی حتی در چارچوب ماجراجوییِ فانتزی نیز پیوند میان رخدادها محکم نیست.
گاه شخصیت‌ها ناگهان به سرنخی می‌رسند یا از خطری می‌گذرند، بی‌آن‌که مسیر رسیدن به آن نتیجه به‌اندازهٔ کافی روشن باشد. این ضعف الزاماً تماشای فیلم را ناممکن نمی‌کند؛ بیشتر تعیین می‌کند چه انتظاری از آن داشته باشیم. هرچه مخاطب برای انسجام دقیق و علت‌ومعلول حساب‌شده‌تر اهمیت قائل باشد، احتمالاً بیشتر متوجه لغزش‌های فیلمنامه می‌شود.
در مقابل، اگر داستان را چارچوبی برای سفر، شوخی و نبردهای پیاپی بداند، آسان‌تر می‌تواند با آن همراه شود. ریتم و تدوین فیلم با وجود هدف روشن و موقعیت‌های متنوع، در تمام مدت ضرباهنگ یکسانی ندارد. لحظه‌هایی که داستان با شور و حرکت پیش می‌رود، به‌سرعت توجه را جلب می‌کنند؛ اما میان این فرازها، صحنه‌هایی هست که یا بیش از اندازه کش می‌آیند یا گذارشان به بخش بعدی چندان روان نیست.
نتیجه، تجربه‌ای ناموزون است: گاهی فیلم بی‌درنگ از یک موقعیت به موقعیتی دیگر می‌جهد و گاهی در شوخی یا گفت‌وگویی می‌ماند که نیروی کافی برای نگه‌داشتن آن ندارد. تدوین نیز در بعضی بخش‌ها به این ناهماهنگی دامن می‌زند. تغییر مسیر میان خرده‌روایت‌ها و جابه‌جایی‌های ناگهانی می‌تواند پیوستگی ماجرا را کم‌رنگ کند؛ به‌خصوص وقتی اطلاعات لازم برای فهم رابطهٔ صحنه‌ها دیرتر به دست می‌آید.
« بااین‌حال، سادگیِ قصه گاهی به سستیِ منطق بدل می‌شود. »
شخصیت‌ها و اجرا
چنین انتخابی شاید به حفظ شتاب ظاهری کمک کند، اما همیشه به وضوح روایت نمی‌انجامد. برای فیلمی که گنج‌یابی و سرنخ‌ها را یکی از تکیه‌گاه‌هایش قرار داده، روشن‌بودن مسیر اهمیت دارد؛ هرقدر این مسیر مبهم‌تر شود، هیجان کشف نیز اندکی کاهش می‌یابد. بازی‌ها و شیمی گروهی از امتیازهای مهم فیلم، حضور بازیگرانی است که می‌توانند به شخصیت‌های آشنای این گونه جان و انرژی بدهند.
Kang Ha-neul در نقش رهبر راهزنان، حال‌وهوایی بازیگوش و پرتحرک دارد؛ در برابر او، Han Hyo-joo ناخدای دزدان دریایی را با صلابت و اقتدار تصویر می‌کند. تقابل این دو، زمینه‌ای طبیعی برای شوخی و کشمکش فراهم می‌آورد و به فیلم کمک می‌کند از یکنواختیِ یک گروه ماجراجو فاصله بگیرد. Lee Kwang-soo نیز با بازی اغراق‌آمیز و حضور پررنگش، بخش مهمی از بار کمدی را بر دوش می‌کشد.
گاه شوخی‌های او به‌خوبی با لحن سبک فیلم هماهنگ می‌شوند و به صحنه‌ها جنب‌وجوش می‌دهند؛ گاه نیز شدت اجرا از اندازه می‌گذرد و به‌جای خنده، توجه را از خود ماجرا منحرف می‌کند. این افراط با کلیت فیلم بیگانه نیست، اما همهٔ تماشاگران الزاماً آن را یکسان نمی‌پسندند. بازیگران فرعی نیز به حس گروهی و ناهمگون‌بودن خدمه کمک می‌کنند، هرچند فرصت پرداخت شخصیت‌ها برابر نیست.
Chae Soo-bin حضوری دارد که می‌توانست سهم بیشتری در پیشبرد داستان پیدا کند؛ اما فیلم همواره به او مجال کافی نمی‌دهد تا از محدودهٔ نقش مکمل فراتر برود. رابطهٔ عاطفیِ میان دو شخصیت اصلی نیز در مقایسه با بخش‌های ماجراجویانه و کمدی، کمتر قانع‌کننده از کار درمی‌آید و به‌ندرت به عمقی می‌رسد که در ذهن بماند.
« چنین انتخابی شاید به حفظ شتاب ظاهری کمک کند، اما همیشه به وضوح روایت نمی‌انجامد. »
فضا و فرم؛ لحن بصری
اکشن و جهان دیداری صحنه‌های اکشن از جذاب‌ترین بخش‌های اثرند. نبردها، درگیری‌ها و خطرهای دریایی با انرژی اجرا می‌شوند و معمولاً حس حرکت و آشوب را به‌خوبی منتقل می‌کنند. فیلم می‌داند که در ماجرایی دربارهٔ دزدان دریایی، کشتی و دریا نباید صرفاً پس‌زمینه باشند؛ آن‌ها باید در ساختن خطر و هیجان سهم داشته باشند.
ازاین‌رو، برخوردهای روی عرشه و موقعیت‌های پرمخاطره به جهان فیلم هویت می‌دهند و آن را از یک کمدیِ صرفاً گفت‌وگومحور جدا می‌کنند. طراحی لباس و دکور نیز در همین مسیر کار می‌کند. پوشش‌ها و فضاهای ساخته‌شده، حس یک ماجرای تاریخیِ رنگارنگ را پدید می‌آورند، بی‌آن‌که فیلم خود را به واقع‌نمایی سخت‌گیرانه مقید کند.
این جهان‌آفرینی قرار است چشم‌نواز و خوش‌خوان باشد و در بیشتر مواقع نیز چنین است. بااین‌حال، جلوه‌های دیداری همیشه به یک اندازه طبیعی و یکپارچه جلوه نمی‌کنند؛ در لحظه‌هایی فاصلهٔ میان جهان ساخته‌شده و تصویرپردازی دیجیتال آشکار می‌شود. اما لحن خیال‌پردازانهٔ فیلم تا اندازه‌ای این ناهماهنگی را می‌پوشاند.
شوخی‌ها، اغراق و پنگوئن کمدیِ فیلم بر شوخی‌های بدنی، واکنش‌های اغراق‌آمیز و برخورد شخصیت‌های ناهمگون تکیه دارد. این جنس شوخی با فضای سبک و پرتحرک ماجرا سازگار است و در بهترین لحظه‌ها، میان خطر و خنده تعادل برقرار می‌کند. بااین‌حال، میزانسن و بازی‌ها گاه بر فریاد و اغراق بیش از حد تکیه می‌کنند؛ در نتیجه بعضی لحظه‌ها که می‌توانستند بامزه باشند، کش‌دار یا پرسر‌وصدا از کار درمی‌آیند.
« اکشن و جهان دیداری صحنه‌های اکشن از جذاب‌ترین بخش‌های اثرند. »
قوت‌ها و کاستی‌ها
فیلم در این زمینه از دقت ظریف برخوردار نیست، اما انرژی‌اش را به‌ندرت پنهان می‌کند. حضور پنگوئن از آن جزئیاتی است که به‌سادگی در خاطر می‌ماند. این عنصر نامنتظر، با منطق واقع‌گرایانهٔ داستان چندان نسبتی ندارد، اما دقیقاً به همین دلیل با لحن بازیگوش فیلم هماهنگ می‌شود. پنگوئن در کنار واکنش‌های شخصیت‌ها، لحظه‌هایی می‌آفریند که به‌جای پیشبرد جدیِ قصه، بر سبک‌بودن و بی‌پرواییِ فضای اثر تأکید می‌کنند.
اگر تماشاگر با شوخی‌های آشکار و نامحتمل کنار بیاید، این بخش می‌تواند از دلنشین‌ترین حاشیه‌های ماجرا باشد. جمع‌بندی «The Pirates: The Last Royal Treasure» فیلمی است که قوت و ضعفش از یک سرچشمه می‌آیند: انتخاب سرگرمیِ پرهیاهو به‌جای انسجام و ظرافت. ماجرای دزدان دریایی و گنج، صحنه‌های اکشنِ جذاب، گروه بازیگران پرانرژی و شوخی‌هایی که گاهی به‌خوبی می‌نشینند، آن را به تماشایی سبک و دلپذیر بدل می‌کنند.
در سوی دیگر، منطق سستِ بعضی رخدادها، تدوین ناهماهنگ، افت‌وخیز ریتم و کم‌رمقیِ خط عاطفی مانع می‌شوند فیلم به ماجراجویی‌ای کاملاً یکپارچه تبدیل شود. این اثر بیش از همه برای تماشاگرانی مناسب است که از قصه‌های گنج‌یابی، نبردهای دریایی و کمدیِ اغراق‌آمیز لذت می‌برند و لازم نمی‌دانند هر اتفاقی توجیهی دقیق و واقع‌گرایانه داشته باشد.
اگر هدف، تجربه‌ای سبک و پرتحرک باشد، فیلم لحظه‌های سرگرم‌کنندهٔ فراوانی عرضه می‌کند؛ اما اگر انسجام روایی، ریتم سنجیده و شخصیت‌پردازی عمیق در اولویت باشد، کاستی‌هایش دشوارتر نادیده گرفته می‌شوند.
« فیلم در این زمینه از دقت ظریف برخوردار نیست، اما انرژی‌اش را به‌ندرت پنهان می‌کند. »
ثبت دیدگاه