نقد و بررسی
نقد The Other Zoey | 2023
وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد
مقدمه: کمدی رمانتیک در قلمرو آشنای سوءتفاهم «The Other Zoey» ساختهٔ Sara Zandieh، کمدی رمانتیکی است که از همان آغاز، مصالحی آشنا را روی میز می‌گذارد: دانشجویی باهوش اما بدبین به عشق، ستاره‌ای محبوب که ناگهان حافظه‌اش را از دست می‌دهد، و سوءتفاهمی که قرار است فاصلهٔ میان عقل و احساس را به صحنهٔ کشمکش بدل کند.
فیلم می‌کوشد از این طرح ساده، اثری سبک و شیرین بسازد؛ قصه‌ای برای تماشای بی‌دغدغه که بیش از آن‌که بر شگفتی‌های داستانی تکیه کند، به جذابیت بازیگران و حال‌وهوای عاشقانه‌اش متکی است. محور فیلم زویی میلر است؛ دانشجوی علوم رایانه‌ای که عشق را نه نیرویی اسرارآمیز، بلکه موضوعی می‌داند که می‌توان آن را با منطق و سنجش بررسی کرد.
وقتی زک، بازیکن فوتبال دانشگاه، پس از حادثه‌ای او را با دوست‌دخترش اشتباه می‌گیرد، زویی در موقعیتی قرار می‌گیرد که نظریه‌هایش دربارهٔ رابطه را به محک تجربه می‌گذارد. فیلم در همین تضاد، امکان کمدی و رمانس را پیدا می‌کند؛ هرچند همیشه نمی‌تواند از ظرفیت آن به‌خوبی بهره ببرد. زویی؛ ذهنی منظم در برابر عاطفه‌ای پیش‌بینی‌ناپذیر زویی شخصیتی است که جذابیت اصلی‌اش از فاصلهٔ میان تصویری که از خود دارد و چیزی که تجربه می‌کند پدید می‌آید.
« فیلم در همین تضاد، امکان کمدی و رمانس را پیدا می‌کند؛ هرچند همیشه نمی‌تواند از ظرفیت آن به‌خوبی بهره ببرد. »
روایت و ریتم؛ جریان داستان
او به سازگاری محاسبه‌پذیر باور دارد و می‌خواهد عشق را به مجموعه‌ای از معیارها و داده‌ها فروبکاهد. این نگاه، دست‌کم در آغاز، زمینه‌ای مناسب برای طنز فراهم می‌کند: کسی که به احساسات بدگمان است، ناگهان درگیر وضعیتی می‌شود که هیچ جدول و الگوریتمی به‌سادگی حلش نمی‌کند. بااین‌حال، فیلم در پرداخت این تحول گاهی شتاب‌زده عمل می‌کند.
زویی باید هم‌زمان با پیامدهای دروغ و سوءتفاهم روبه‌رو شود، به احساسات خودش پی ببرد و درک تازه‌ای از عشق به دست آورد؛ اما برخی تصمیم‌هایش بیش از آن‌که از شخصیتی روشن و پیوسته برخیزند، به نیاز فیلمنامه برای ادامه‌دادن ماجرا وابسته‌اند. همین مسئله ممکن است تماشاگر را از همراهی کامل با او بازدارد.
با وجود این، حضور Josephine Langford به شخصیت گرما و گیرایی می‌بخشد و نمی‌گذارد زویی صرفاً به مجموعه‌ای از رفتارهای نامعقول فروکاسته شود. طرح داستانی و منطق سوءتفاهم موتور قصه بر یک اشتباه هویتی استوار است؛ ایده‌ای که در کمدی رمانتیک سابقه‌ای دیرینه دارد و می‌تواند سرچشمهٔ موقعیت‌های خنده‌دار و تنش‌های عاطفی باشد.
« او به سازگاری محاسبه‌پذیر باور دارد و می‌خواهد عشق را به مجموعه‌ای از معیارها و داده‌ها فروبکاهد. »
شخصیت‌ها و اجرا
در «The Other Zoey» نیز تشابه نام‌ها و فراموشی زک راه را برای موقعیتی باز می‌کند که زویی را ناخواسته وارد رابطه‌ای نمایشی می‌سازد. مشکل این‌جاست که فیلم برای حفظ این وضعیت، به چندین تصادف و پنهان‌کاری متوالی متوسل می‌شود. در نتیجه، قصه گاهی به‌جای آن‌که شخصیت‌ها را با انتخاب‌هایی دشوار روبه‌رو کند، آن‌ها را در زنجیره‌ای از اتفاقات ساختگی نگه می‌دارد.
تماشاگر ممکن است بارها از خود بپرسد چرا حقیقت ساده‌تر و زودتر گفته نمی‌شود، یا چگونه شخصیت‌ها به نتیجه‌هایی می‌رسند که با اطلاعات در دسترسشان سازگار نیست. چنین پرسش‌هایی برای اثری سبک الزاماً مرگبار نیستند، اما وقتی تعدادشان زیاد شود، باورپذیری رابطه‌ها و تنش‌های داستانی را کاهش می‌دهند.
شیمی بازیگران و نیروی کمدی در بخش‌هایی که فیلم از منطق پرپیچ‌وخم طرح فاصله می‌گیرد و به مواجههٔ شخصیت‌ها مجال می‌دهد، سرزنده‌تر می‌شود. کل‌کل‌های زویی و زک از نقاط قوت آن است؛ گفت‌وگوهایی که گاهی با شوخی و گاهی با تفاوت جهان‌بینی دو شخصیت جان می‌گیرند. Drew Starkey در نقش زک، جذابیتی بی‌تکلف به کاراکتر می‌بخشد و در برابر بازی Josephine Langford، فضایی می‌سازد که می‌تواند تماشاگر را به پیگیری رابطهٔ آن دو ترغیب کند.
« مشکل این‌جاست که فیلم برای حفظ این وضعیت، به چندین تصادف و پنهان‌کاری متوالی متوسل می‌شود. »
فضا و فرم؛ لحن بصری
بااین‌همه، فیلم فقط بر این زوج متمرکز نیست. Miles، پسرعموی زک، وجه دیگری از رابطهٔ عاطفی را پیش روی زویی می‌گذارد: شباهتی فکری که در ابتدا با معیارهای خود او سازگار به نظر می‌رسد. تقابل این دو نوع کشش می‌توانست بحث جالب‌تری دربارهٔ تفاوت میان هم‌فکری و صمیمیت ایجاد کند؛ اما فیلم بیشتر به کارکرد آشنای مثلث عشقی بسنده می‌کند.
بازی Archie Renaux نیز در خدمت این خط داستانی است، هرچند شخصیت او به اندازهٔ زویی و زک مجال شکل‌گیری مستقل پیدا نمی‌کند. جهان‌بینی فیلم: عشق در برابر محاسبه یکی از ایده‌های محوری اثر، پرسش از امکان سنجش عشق است. زویی در آغاز به سازگاری مبتنی بر داده باور دارد و رابطه را مسئله‌ای می‌بیند که می‌توان برایش راه‌حل منطقی یافت.
فیلم در برابر این نگاه، تجربهٔ انسانی را قرار می‌دهد: کشش، تردید، صمیمیت و لحظه‌هایی که از پیش قابل پیش‌بینی نیستند. این تقابل برای یک کمدی رمانتیک ظرفیت زیادی دارد، زیرا هم می‌تواند شخصیت اصلی را به چالش بکشد و هم دربارهٔ محدودیت معیارهای خشک حرف بزند. اما فیلم ایده‌اش را همیشه با عمق و انسجام دنبال نمی‌کند.
« بااین‌همه، فیلم فقط بر این زوج متمرکز نیست. »
قوت‌ها و کاستی‌ها
برنامه و باور زویی در بخش‌هایی از داستان کم‌رنگ می‌شود و پیوند میان علاقه‌اش به محاسبه و تجربهٔ عاطفی او می‌توانست دقیق‌تر ساخته شود. به این ترتیب، مضمون اصلی بیشتر به نقطهٔ شروع و نتیجه‌ای کلی شباهت دارد تا رشته‌ای که تمام صحنه‌ها را به هم پیوند دهد. بااین‌حال، حضور چنین پرسشی به فیلم اندکی فراتر از سرگرمی صرف مجال می‌دهد و آن را از مجموعه‌ای از شوخی‌ها و قرارهای عاشقانه متمایز می‌کند.
ریتم، لحن و تماشای آسان «The Other Zoey» به‌روشنی می‌داند که قرار نیست درام سنگینی باشد. فضای دانشگاهی، روابط دوستانه و موقعیت‌های عاشقانه، آن را به انتخابی مناسب برای تماشایی راحت بدل می‌کنند. فیلم در بخش‌هایی حال‌وهوایی گرم و خوشایند دارد و بازیگران کمک می‌کنند نارسایی‌های قصه کمتر آزاردهنده شوند.
همین ویژگی توضیح می‌دهد که چرا ممکن است گروهی از تماشاگران آن را اثری دل‌چسب و سرگرم‌کننده بدانند، حتی اگر داستانش نوآوری چشمگیری نداشته باشد. در مقابل، ریتم فیلم همیشه یکدست نیست. بعضی صحنه‌ها طولانی‌تر از نیازشان ادامه پیدا می‌کنند و تکرار سوءتفاهم‌ها از نیروی کمدی می‌کاهد. شوخی‌هایی که در ابتدا با تفاوت شخصیت‌ها شکل می‌گیرند، در ادامه گاه به تکرار همان الگوها محدود می‌شوند.
« ریتم، لحن و تماشای آسان «The Other Zoey» به‌روشنی می‌داند که قرار نیست درام سنگینی باشد. »
جمع‌بندی
فیلم همچنین به‌سرعت به سمت مسیرهای آشنای ژانر حرکت می‌کند؛ بنابراین تماشاگرانی که انتظار پیچیدگی یا غافلگیری دارند، احتمالاً زودتر از کسانی که صرفاً به دنبال سرگرمی سبک‌اند، فاصله می‌گیرند. جمع‌بندی «The Other Zoey» کمدی رمانتیکی خوش‌تماشا اما نابرابر است. نقطهٔ قوتش بیش از هر چیز در بازی‌های دل‌پذیر، شیمی زویی و زک و فضای سبک و دل‌نشینی است که برای یک تماشای بی‌دغدغه فراهم می‌کند.
در برابر، قصه به تصادف‌ها و پنهان‌کاری‌های نامطمئن وابستگی زیادی دارد، برخی تصمیم‌های زویی به‌سختی پذیرفتنی‌اند و بخش‌هایی از فیلم از کش‌آمدن رنج می‌برند. بااین‌حال، فیلم در هدف محدود خود موفقیت‌هایی دارد: تماشاگر را به دنیایی شیرین و آشنا می‌برد و با بازیگرانش لحظاتی سرگرم‌کننده می‌سازد، بی‌آن‌که ادعای دگرگون‌کردن ژانر را داشته باشد.
اگر قرار باشد آن را با چنین انتظاری دید، می‌توان از لطافت و شوخ‌طبعی‌اش لذت برد؛ اما برای آن‌که تمام گره‌های داستانی‌اش جدی گرفته شوند، باید چشم بر چند بی‌منطقی مهم بست.
« جمع‌بندی «The Other Zoey» کمدی رمانتیکی خوش‌تماشا اما نابرابر است. »
ثبت دیدگاه