وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

طرحی بر پایه‌ی هم‌زمانی‌های پیاپی «The More the Merrier» کمدی‌رمانتیکی کریسمسی است که ماجرایش را در بیمارستانی روستایی و برفی می‌گذراند. آلیس، پزشک اورژانس، شب کریسمس را به شیفت می‌رود؛ سه زن باردار تقریباً هم‌زمان راهی بیمارستان می‌شوند و کولاک، رفت‌وآمد و کار عادی مجموعه را مختل می‌کند.

ورود برایان، متخصص قلب تازه‌وارد، آشفتگی را بیشتر می‌کند و در همان شب، رابطه‌ای تازه میان او و آلیس شکل می‌گیرد. فیلم به‌جای گسترش بحران پزشکی، از این وضعیت برای کنار هم چیدن لحظه‌های گرم، شوخی‌های سبک و رویدادهای خانوادگی استفاده می‌کند. ایده‌ی مرکزی، در نگاه نخست، ظرفیت خوبی دارد: بیمارستان در شبی که همه انتظار آرامش و دورهمی دارند، به محل تولد، مراقبت و آشنایی تبدیل می‌شود.

اما فیلمنامه برای فراهم‌کردن این وضعیت به زنجیره‌ای از تصادف‌ها متکی است. چند زایمان در یک شب برفی، کمبود نیروی انسانی و شکل‌گیری یک رابطه‌ی عاطفی، همگی باید به‌سرعت در مسیر واحدی قرار گیرند تا قصه به مقصد دلخواهش برسد. این تراکم اتفاق‌ها، به‌جای آن‌که تعلیق بسازد، گاه آشکارا به چشم می‌آید.

بیمارستانی میان واقعیت و افسانه‌ی تعطیلات یکی از مهم‌ترین انتخاب‌های فیلم، تبدیل بیمارستان به فضایی تقریباً افسانه‌ای است؛ جایی که بحران‌ها به‌اندازه‌ای ملایم باقی می‌مانند تا حال‌وهوای جشن آسیب نبیند. کولاک بیرون پنجره حضور دارد، اما اثر آن بر کار روزمره‌ی اورژانس و فشار بر کارکنان کمتر از چیزی است که از چنین موقعیتی انتظار می‌رود.

« اما فیلمنامه برای فراهم‌کردن این وضعیت به زنجیره‌ای از تصادف‌ها متکی است. »

روایت و ریتم؛ جریان داستان

مراجعه‌کنندگان محدودند و فرصت‌هایی برای گفت‌وگو، آشنایی و حتی تزئین درخت کریسمس پیدا می‌شود. این فاصله از واقع‌گرایی لزوماً نقصی مرگبار نیست؛ فیلم آشکارا در پی بازسازی مستند یک شیفت پزشکی نیست. با این حال، هرچه داستان بیشتر بر فضای بیمارستانی تکیه می‌کند، غیبتِ ازدحام، اضطراب و پیامدهای عملیِ کولاک برجسته‌تر می‌شود.

تماشاگر می‌تواند قواعد قصه‌ی کریسمسی را بپذیرد، اما برای آن‌که باورپذیری عاطفی حفظ شود، جهان فیلم باید دست‌کم درون منطق خودش منسجم بماند. اینجا گاهی آن منطق زیر بار تصادف‌ها و آسودگی بیش از حد صحنه‌ها سست می‌شود. کریسمس به‌مثابه سازوکار عاطفی کریسمس در فیلم فقط پس‌زمینه‌ای تصویری نیست؛ موتور اصلیِ لحن و احساس آن است.

برف، تزئینات، شیرینی‌ها و فضای گرمِ بیمارستان، مرتب به بیننده یادآوری می‌کنند که قرار است این شب به تجربه‌ای دلپذیر و امیدبخش بدل شود. تقابل میان هوای سرد بیرون و گرمای جمعی داخل، از ساده‌ترین و در عین حال مؤثرترین ابزارهای فیلم است. برای مخاطبی که به فیلم‌های تعطیلاتی علاقه دارد، همین ترکیب می‌تواند لذت‌بخش باشد.

اما فیلم گاهی بیش از آن‌که گرما را از دل رابطه‌ها و موقعیت‌ها بیرون بکشد، آن را با نشانه‌های آشنای این گونه آماده می‌کند. درخت کریسمس و لحظه‌های جمعی به‌خودی‌خود صمیمیت نمی‌آفرینند؛ صمیمیت زمانی باورپذیر می‌شود که فشار موقعیت، شخصیت‌ها را به شناختی تازه از یکدیگر برساند. در «The More the Merrier»، این پیوند در بخش‌هایی دلنشین است، ولی در بخش‌هایی دیگر چنان سریع پیش می‌رود که بیشتر به الزامِ یک فیلم تعطیلاتی شباهت پیدا می‌کند تا نتیجه‌ی طبیعیِ تجربه‌ی مشترک.

« مراجعه‌کنندگان محدودند و فرصت‌هایی برای گفت‌وگو، آشنایی و حتی تزئین درخت کریسمس پیدا می‌شود. »

شخصیت‌ها و اجرا

آلیس و برایان؛ جاذبه‌ای کم‌عمق اما آشنا آلیس با تصویری از پزشکی مهربان و فداکار معرفی می‌شود که شب تعطیل را برای آسایش دیگران کار می‌کند. این ویژگی به او مرکز عاطفی روشنی می‌دهد و با فضای کریسمسی فیلم هماهنگ است. برایان نیز به‌عنوان همکار تازه‌وارد، امکان شکل‌گیری تفاوت و کشش میان دو شخصیت را فراهم می‌کند.

بازی Rachel Boston و Brendan Penny به فیلم نرمی و خوش‌رویی می‌بخشد؛ حضورشان کمک می‌کند صحنه‌های گفت‌وگو خشک و صرفاً وظیفه‌محور نشوند. با این همه، رابطه‌ی عاشقانه به زمان بیشتری برای قانع‌کننده‌شدن نیاز دارد. یک شبِ پرحادثه می‌تواند نزدیکی ایجاد کند، اما فیلم فرصت اندکی می‌دهد تا این نزدیکی از همدلی حرفه‌ای به علاقه‌ای عمیق‌تر تبدیل شود.

به همین دلیل، شیمی بازیگران بیش از آن‌که بر تحول تدریجی شخصیت‌ها تکیه کند، بر آشناییِ دلپذیر و الگوی تثبیت‌شده‌ی زوج‌های رمانتیک در فیلم‌های کریسمسی استوار است. برای تماشاگرانی که از این الگو لذت می‌برند، این سادگی احتمالاً بخشی از جذابیت اثر است؛ برای دیگران، شتاب رابطه ممکن است باورپذیر نباشد.

گروه شخصیت‌ها و شیرینی تولدها سه مادر باردار و اطرافیانشان قرار است قصه را از انحصار زوج اصلی بیرون بیاورند و بیمارستان را به محلی برای چند روایت کوچک تبدیل کنند. همین مجموعه، به فیلم امکان می‌دهد میان لحظه‌های پزشکی، خانوادگی و طنزآمیز جابه‌جا شود. حضور کودکان و نوزادان نیز لطافتی بی‌واسطه دارد و به لحظاتی که ممکن بود بیش از اندازه تصنعی به نظر برسند، حس شیرینی می‌دهد.

« این ویژگی به او مرکز عاطفی روشنی می‌دهد و با فضای کریسمسی فیلم هماهنگ است. »

فضا و فرم؛ لحن بصری

بازیگران مکمل، با انرژی گرم و بی‌تکلف، به حفظ لحن سبک کمک می‌کنند. بااین‌حال، شخصیت‌های فرعی همیشه مجال کافی برای شکل‌گرفتن پیدا نمی‌کنند. چون فیلم باید میان چند زایمان، رابطه‌ی دو پزشک و فضای جشن رفت‌وآمد کند، بخشی از مادران و همراهانشان بیش از آن‌که آدم‌هایی با مسیر مستقل باشند، به کارکردهای روایی بدل می‌شوند: هرکدام رویدادی تازه به شب اضافه می‌کنند و حال‌وهوای فیلم را به سمت عاطفه می‌برند.

این پراکندگی گاهی تنوع می‌آورد، اما به بهای کاهش عمق و پیوستگی. ریتم، شوخی و مسئله‌ی باورپذیری فیلم می‌خواهد هم‌زمان کمدی موقعیت، درام خانوادگی و عاشقانه‌ی کریسمسی باشد. این ترکیب در لحظه‌های ساده و بی‌ادعا بهتر جواب می‌دهد؛ شوخی‌های کوچک، گفت‌وگوهای دوستانه و واکنش‌های شخصیت‌ها به آشفتگی شب می‌توانند ریتم را سرزنده نگه دارند.

بااین‌حال، روایت به‌جای آن‌که از یک بحران اصلی به‌تدریج تنش بسازد، مرتب اتفاق تازه‌ای را وارد می‌کند. حاصل، گاهی بیشتر شبیه ردیفی از موقعیت‌های ازپیش‌چیده‌شده است تا یک شب دشوار که وقایعش پیامد طبیعی یکدیگر باشند. همین مسئله در تصویر بیمارستان نیز نمود پیدا می‌کند. محیطی که باید هم‌زمان محل مراقبت فوری و محل جشن باشد، بیش از اندازه آرام جلوه می‌کند؛ ازاین‌رو، تزئین درخت و شکل‌گیری دلبستگی میان پزشکان در میانه‌ی شیفت، برای بخشی از مخاطبان از نظر حرفه‌ای و عاطفی نامتقاعدکننده خواهد بود.

فیلم نه تعلیق پزشکیِ جدی می‌خواهد و نه کاملاً از زبان بیمارستانی فاصله می‌گیرد؛ در این حد میانی، گاهی میان واقع‌گرایی و خیال‌پردازی معلق می‌ماند. جایگاه فیلم در میان آثار کریسمسی تمایز اصلی «The More the Merrier» در انتخاب بیمارستان و زایمان به‌عنوان مرکز داستان است؛ ترکیبی که نسبت به دیدارهای خانوادگی و فروشگاه‌های آراسته‌ی کریسمسی، جلوه‌ای تازه‌تر دارد.

« بازیگران مکمل، با انرژی گرم و بی‌تکلف، به حفظ لحن سبک کمک می‌کنند. »

قوت‌ها و کاستی‌ها

این انتخاب به سازندگان اجازه می‌دهد به موضوع مراقبت، همبستگی و آغاز زندگی نزدیک شوند. فیلم همچنین از چند روایت فرعی برای ساختن حس جمعی بهره می‌گیرد و در بهترین لحظاتش نشان می‌دهد که یک موقعیت نامعمول می‌تواند بهانه‌ای برای کنار هم قرارگرفتن آدم‌ها باشد. ولی تازگیِ موقعیت، الزاماً به تازگیِ پرداخت نمی‌انجامد.

رابطه‌ی عاشقانه همچنان از مسیر آشنا و سریع خود عبور می‌کند و دشواری‌های محیط پزشکی تا حد زیادی رام می‌شوند تا فضای دلنشین اثر حفظ شود. بنابراین فیلم بیش از آن‌که قواعد فیلم کریسمسی را دگرگون کند، آن‌ها را در مکانی متفاوت اجرا می‌کند. این تفاوت برای مخاطب علاقه‌مند به فضای تعطیلاتی می‌تواند کافی باشد، اما برای کسی که دنبال درامی پزشکی با تنش واقعی یا عاشقانه‌ای با تحول عمیق است، احتمالاً محدود خواهد ماند.

جمع‌بندی «The More the Merrier» اثری گرم، سبک و آشکارا متکی بر جادوی روایی فیلم‌های کریسمسی است. فضای برفی، محیط بیمارستانی و حضور نوزادان، به آن هویتی متمایز می‌بخشند و بازی‌های خوش‌انرژی نیز لحظه‌هایی شیرین می‌آفرینند. در مقابل، خلوت‌بودن بیش از حد اورژانس، تراکم تصادف‌ها و شتاب رابطه‌ی آلیس و برایان، پیوند فیلم با واقعیت را کم‌رنگ می‌کند.

ارزش تماشای آن بیش از هر چیز به انتظار مخاطب بستگی دارد: اگر مقصود، دیدن قصه‌ای آرام و دلگرم‌کننده در فضای کریسمس باشد، فیلم در لحظه‌های لطیفش کامیاب است. اگر انسجام روایی، فشار واقعی موقعیت و تحول تدریجی شخصیت‌ها اهمیت بیشتری داشته باشد، همان شیرینیِ کنترل‌شده به محدودیت اثر تبدیل می‌شود.

« این انتخاب به سازندگان اجازه می‌دهد به موضوع مراقبت، همبستگی و آغاز زندگی نزدیک شوند. »

جمع‌بندی

این فیلم نه در پزشکی و نه در عاشقانه‌پردازی چندان ژرف نمی‌شود، اما گاه با سادگیِ صمیمانه‌اش همان گرمایی را فراهم می‌کند که از یک قصه‌ی تعطیلاتی انتظار می‌رود.