نقد و بررسی

نقد شگفت انگیز (The Fabulous) | 2022

جهان مد؛ صحنه‌ای چشم‌نواز با عمقی محدود «The Fabulous» دنیای مد سئول را نه از چشم طراحان نامدار و صاحبان قدرت، بلکه از زندگی چهار جوانی می‌نگرد که در حاشیهٔ این جهان پرزرق‌وبرق می‌کوشند جای خود را پیدا کنند. کار در روابط عمومی برندها، عکاسی و روتوش، طراحی لباس و مدلینگ، مسیرهای متفاوتی‌اند که دوستان داستان را به یکدیگر پیوند می‌دهند. حاصل، سریالی است که بیش از آن‌که بخواهد ساختار صنعت مد را کالبدشکافی کند، تماشاگر را به گردش در فضای پرتحرک و خوش‌پوش آن دعوت می‌کند. لباس‌ها، ویترین‌ها، نمایش‌ها و مهمانی‌ها در این مجموعه فقط پس‌زمینه نیستند؛ بخش مهمی از هویت بصری اثر را می‌سازند. رنگ‌ها و ترکیب‌بندی‌های پرانرژی، ریتم شهر را به قاب‌ها منتقل می‌کنند و فضای داستان را از یکنواختی دور نگه می‌دارند. بااین‌حال، زیبایی بصری گاه جای تجربهٔ ملموس کار در این صنعت را می‌گیرد. فشارهای شغلی و رقابت دیده می‌شوند، اما اغلب آن‌قدر مجال نمی‌یابند که به تصویری دقیق و پیچیده از هزینه‌های روانی و اقتصادی این حرفه تبدیل شوند. چهار دوست و نیروی رابطه‌های صمیمانه هستهٔ عاطفی سریال، گروه چهارنفرهٔ دوستان است؛ حلقه‌ای که شخصیت‌هایش در لحظه‌های شاد و دشوار به هم بازمی‌گردند. صمیمیت میان آنان از نقاط قوت اصلی اثر است، زیرا رابطه‌ها فقط در گفت‌وگوهای توضیحی خلاصه نمی‌شوند و از شوخی‌ها، حمایت‌های کوچک و حضور مداوم یکدیگر نیرو می‌گیرند. این دوستی به روایت تکیه‌گاهی گرم می‌دهد و حتی در بخش‌هایی که خط داستانی کم‌جان می‌شود، تماشای همراهی این گروه را دلپذیر نگه می‌دارد. بازیگران نیز در شکل‌گیری این حس جمعی سهم دارند. هماهنگی میان آنان اجازه می‌دهد گروه، به‌جای مجموعه‌ای از شخصیت‌های جداافتاده، واقعاً مانند جمعی آشنا و قدیمی جلوه کند. جذابیت این شیمی به‌ویژه در صحنه‌هایی آشکار است که داستان از تنش‌های عاشقانه فاصله می‌گیرد و بر حمایت دوستانه تمرکز می‌کند. بااین‌همه، گرمای جمعی همیشه به معنای عمق شخصیت‌ها نیست: گاه سریال از ما می‌خواهد با قهرمانانش همراه شویم، بی‌آن‌که به‌اندازهٔ کافی از سرچشمهٔ ترس‌ها، خواسته‌ها یا انتخاب‌هایشان آگاه شده باشیم. شخصیت‌پردازی؛ طرح‌هایی زیبا، خطوطی ناتمام هر یک از چهار شخصیت اصلی با حرفه‌ای مشخص و مسئله‌ای قابل‌فهم وارد داستان می‌شود. جی‌اون با فشارهای کار روابط عمومی دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ وو‌مین در جایگاه عکاس و روتوش‌کار میان استقلال و بی‌ثباتی حرفه‌ای معلق است؛ جوزف می‌خواهد به‌عنوان طراح به رسمیت شناخته شود؛ و سون‌هو با دشواری‌های جایگاه مدلینگ و نگاه صنعت به شهرت و ظاهر روبه‌رو است. این پیش‌زمینه‌ها ظرفیت ساختن شخصیت‌هایی چندلایه را دارند، اما پرداخت همهٔ آن‌ها به یک اندازه پیگیر نیست. بعضی انگیزه‌ها بیشتر به‌صورت نشانه مطرح می‌شوند تا نیرویی که کنش‌های شخصیت را شکل می‌دهد. در نتیجه، تماشاگر ممکن است مسیر کلی هر فرد را بفهمد، اما دربارهٔ دلیل برخی تصمیم‌ها یا عمق کشمکش درونی او پرسش‌هایی بی‌پاسخ داشته باشد. این محدودیت در روایت گروهی پررنگ‌تر می‌شود: سریال میان چند زندگی و چند مسئله رفت‌وآمد می‌کند، ولی گاهی برای هیچ‌کدام به‌اندازهٔ کافی مکث نمی‌کند. شخصیت‌ها دوست‌داشتنی‌اند، اما همهٔ آن‌ها به همان اندازه که شایستهٔ توجه‌اند، پرورده نمی‌شوند.