نقد و بررسی
نقد اسپکتر (Spectre) | 2015
وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد
بازگشت به جهانِ آشنای باند «Spectre» در پی آن است که میراث چهار فیلم جیمز باند با بازی دنیل کریگ را در قالب روایتی واحد گرد آورد. پیامی رازآلود، باند را از مسیرهای رسمی دور می‌کند و به سوی سازمانی پنهان می‌برد؛ هم‌زمان، در لندن، ام با فشارهایی سیاسی و اداری روبه‌روست که آیندهٔ سرویس مخفی را تهدید می‌کنند.
روایت و ریتم؛ جریان داستان
این دو خط داستانی، یکی پرتحرک و فردمحور و دیگری نهادی و سیاسی، قرار است تصویری کامل‌تر از جهان فیلم بسازند. فیلم به‌عنوان اثری از مجموعهٔ باند، آشکارا میان دو گرایش حرکت می‌کند: از یک سو تلخی و آسیب‌پذیری دورهٔ کریگ و از سوی دیگر شکوه، شوخ‌طبعی و اغراق کلاسیک این مجموعه. همین کشاکش، هم منبع جذابیت آن است و هم یکی از علت‌های ناهماهنگی‌اش.
« این دو خط داستانی، یکی پرتحرک و فردمحور و دیگری نهادی و سیاسی، قرار است تصویری کامل‌تر از جهان فیلم بسازند. »
شخصیت‌ها و اجرا
سام مندس پس از «Skyfall» بار دیگر پشت دوربین قرار گرفته، اما این‌بار به‌جای تمرکز بر بحران درونی قهرمان، دامنهٔ روایت را گسترش می‌دهد و بر شبکه‌ای از توطئه‌ها و پیوندهای گذشته تکیه می‌کند. فیلم از همان ابتدا وعدهٔ ماجرایی بزرگ می‌دهد؛ وعده‌ای که با گشت‌وگذار میان چند شهر و برخورد با چهره‌ها و نیروهای مختلف دنبال می‌شود.
فضا و فرم؛ لحن بصری
اما گستردگی جهان داستانی همیشه به معنای عمق بیشتر نیست. گاهی فیلم چنان می‌کوشد همه‌چیز را به هم وصل کند که نتیجه بیش از آنکه حاصل کشف طبیعی باشد، به نقشه‌ای از پیش ترسیم‌شده می‌ماند. افتتاحیه‌ای که معیار بلندپروازی را تعیین می‌کند صحنهٔ آغازین در مکزیکوسیتی، از برجسته‌ترین لحظات فیلم است.
« اما گستردگی جهان داستانی همیشه به معنای عمق بیشتر نیست. »
قوت‌ها و کاستی‌ها
دوربین با حرکتی پیوسته در میان جمعیت و جشن روز مردگان پیش می‌رود و پیش از آنکه تماشاگر فرصت مکث پیدا کند، او را وارد تعقیبی پرخطر می‌سازد. این افتتاحیه نه فقط از نظر اندازه و هیجان چشمگیر است، بلکه با طراحی دقیق قاب‌ها، لباس‌ها و پس‌زمینه، حس شهری زنده و انباشته از جزئیات می‌آفریند.
جمع‌بندی
حرکت دوربین در این بخش، نمایشی صرف از مهارت ف
« حرکت دوربین در این بخش، نمایشی صرف از مهارت ف »
ثبت دیدگاه