وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

آغاز از یک حادثهٔ کوچک درام‌های شخصیت‌محور گاه با فاجعه‌ای بزرگ آغاز نمی‌شوند؛ کافی است لحظه‌ای روزمره اندکی از تعادل خارج شود تا ترک‌هایی که مدت‌ها زیر سطح پنهان مانده‌اند، آشکار شوند. در «Some Rain Must Fall»، ضربهٔ ناخواستهٔ کای به زنی سالخورده هنگام مسابقهٔ بسکتبال دخترش، از همین جنس است: حادثه‌ای محدود و ظاهراً پیش‌پاافتاده که بهانه‌ای می‌شود برای ورود به زندگی زنی که پیش‌تر نیز آرام‌آرام از مدار خود خارج شده بود.

روایت و ریتم؛ جریان داستان

فیلم از همان ابتدا فضایی ناآرام می‌سازد، اما این ناآرامی بیشتر در سکوت‌ها، نگاه‌ها و جزئیات محیط جریان دارد تا در کشمکش‌های پرهیجان. شروع فیلم گیرایی دارد، زیرا وعدهٔ یک بحران را می‌دهد بی‌آنکه فوراً آن را به قالب روایتی پرشتاب درآورد. حادثه نه راه‌حلی ساده پیش پای کای می‌گذارد و نه به‌تنهایی توضیح می‌دهد که او چگونه به این نقطه رسیده است.

« شروع فیلم گیرایی دارد، زیرا وعدهٔ یک بحران را می‌دهد بی‌آنکه فوراً آن را به قالب روایتی پرشتاب درآورد. »

شخصیت‌ها و اجرا

در عوض، مانند سنگی کوچک است که به آب راکدی می‌افتد و موج‌هایی نامنظم پدید می‌آورد. فیلم با تکیه بر همین ایده، تماشاگر را به مشاهدهٔ تدریجی زندگی زنی دعوت می‌کند که هویت و خواسته‌هایش برای خودش نیز روشن نیست. کای؛ زنی در محاصرهٔ روزمرگی کای را نمی‌توان به‌سادگی در قالب قربانی،

« در عوض، مانند سنگی کوچک است که به آب راکدی می‌افتد و موج‌هایی نامنظم پدید می‌آورد. »