وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

بازگشت به رِدهاوِن؛ هالووین در مقیاسی بزرگ‌تر «R.L. Stine's Pumpkinhead 2» از همان ایده‌ای بهره می‌گیرد که دنباله‌ها معمولاً برای بالا بردن هیجان به آن پناه می‌برند: این‌بار خطر دیگر به چند شخصیت محدود نیست و تمام شهر رِدهاوِن را تهدید می‌کند. سَم و بِکا باید پیش از گسترش نفرین تازه راهی برای مهار آن بیابند؛ اما بزرگ‌تر شدن دامنهٔ حادثه، لزوماً به معنای پرکشش‌تر شدن روایت نیست.

فیلم به‌جای آن‌که همیشه از وسعت تهدید برای ساختن تعلیق استفاده کند، گاهی در شلوغیِ ماجراهای هم‌زمان گم می‌شود. نتیجه، دنباله‌ای است که فضای هالووینیِ خوش‌ذوق و سرگرم‌کننده‌اش را حفظ می‌کند، اما در پیوند دادن اجزای قصه به یک مسیر روشن چندان کامیاب نیست. داستان همچنان بر بازگشت سَم و بِکا و رویارویی با نفرینی تازه بنا شده است.

وحشتی برای مخاطب جوان این فیلم آشکارا به وحشتِ خانوادگی و مخاطبان کم‌سن‌تر نزدیک است؛ از آن نوع ماجراهایی که قرار است در فصل پاییز و شب‌های هالووین، ترسی سبک و بی‌خطر بسازند. بنابراین، انتظار وحشتی خشن یا اضطرابی ماندگار از آن چندان بجا نیست. ترس در این‌جا با شوخی، هیاهو و موجودات عجیب درهم می‌آمیزد و بیشتر به سرگرمیِ فانتزی شباهت دارد تا کابوسی جدی.

« بازگشت به رِدهاوِن؛ هالووین در مقیاسی بزرگ‌تر «R.L. »

روایت و ریتم؛ جریان داستان

همین انتخاب، برای نوجوانان و تماشاگرانی که از فیلم‌های هالووینیِ بازیگوشانه لذت می‌برند، امتیاز مهمی است؛ اما تماشاگر بزرگ‌سالی که دنبال تعلیق سنجیده و هراس واقعی باشد، احتمالاً با اثری کم‌رمق‌تر روبه‌رو می‌شود. فیلم دروازه‌ای دوستانه به جهان وحشت است، نه تجربه‌ای که بخواهد مرزهای این گونه را جابه‌جا کند.

کدوها؛ جذابیت دیداری و تکرار جذاب‌ترین دارایی تصویری فیلم، کدوهای زامبی‌شده‌اند. طراحی آن‌ها حالتی خشن و خیال‌پردازانه دارد که با فضای رنگارنگ و کمی کارتونی اثر هماهنگ است. حضورشان به جهان فیلم هویت می‌دهد و در نگاه نخست حس می‌شود که دنباله برای ساختن تهدیدی بزرگ‌تر، ایده‌ای دیدنی در اختیار دارد.

مسئله آن‌جاست که فیلم به‌مرور بیش از اندازه به همان تصویر تکیه می‌کند. وقتی کدو‌سرها بارها و بارها وارد قاب می‌شوند، تازگی اولیه جای خود را به آشناییِ مفرط می‌دهد. به‌جای آن‌که هر حضور تازه بر اضطراب بیفزاید، تکرار، بخشی از نیروی غافل‌گیرکنندهٔ آن‌ها را خنثی می‌کند. در نتیجه، همان عنصری که می‌توانست امضای بصری دنباله باشد، گاه به نشانهٔ کمبود تنوع در پرداخت تبدیل می‌شود.

« فیلم دروازه‌ای دوستانه به جهان وحشت است، نه تجربه‌ای که بخواهد مرزهای این گونه را جابه‌جا کند. »

شخصیت‌ها و اجرا

بازی‌ها و حضور کاساندرا پیترسون در میان بازیگران جوان، بازی پسرک از نکات دلپذیر فیلم است. او به شخصیتش انرژی و باورپذیری می‌بخشد و کمک می‌کند صحنه‌هایی که ممکن است در دام تصنع بیفتند، همچنان زنده بمانند. این حضور برای فیلمی که بخشی از بار عاطفی‌اش بر دوش شخصیت‌های کم‌سن است اهمیت دارد؛ زیرا تماشاگر باید بتواند با ترس، کنجکاوی و واکنش‌های آنان همراه شود.

کاساندرا پیترسون نیز حضوری دوست‌داشتنی و چشمگیر دارد. حضور او به اثر رنگی از آشنایی و شوخ‌طبعی می‌دهد و برای مخاطبانی که از چهره و حال‌وهوای خاص او استقبال می‌کنند، یکی از جاذبه‌های روشن فیلم است. بااین‌حال، این لحظات جذاب به‌تنهایی نمی‌توانند پراکندگیِ داستان را جبران کنند. پیترسون به فیلم طعم می‌بخشد، اما قصه همچنان باید بتواند مستقل از جذابیت او پیش برود.

قصه‌ای که راه خود را گم می‌کند ضعف اصلی دنباله در ساختار روایت است. ماجرا از تهدیدی بزرگ و قابل‌فهم آغاز می‌شود، اما در ادامه گاهی روشن نیست که فیلم دقیقاً می‌خواهد بر کدام وجه آن تمرکز کند: خطرِ فراگیر، رابطهٔ میان شخصیت‌ها یا نمایش پیاپیِ موجودات عجیب. این پراکندگی، حس حرکت به سوی هدفی مشخص را کاهش می‌دهد.

« بازی‌ها و حضور کاساندرا پیترسون در میان بازیگران جوان، بازی پسرک از نکات دلپذیر فیلم است. »

فضا و فرم؛ لحن بصری

رخدادها پشت سر هم اتفاق می‌افتند، اما همیشه چنان به هم متصل نمی‌شوند که تماشاگر احساس کند هر صحنه ضرورتاً داستان را پیش می‌برد. در یک فیلم ماجراجویانهٔ خانوادگی، سادگیِ پیرنگ می‌تواند فضیلت باشد؛ به شرط آن‌که مسیر روشن و ریتم مطمئن بماند. این‌جا سادگی گاه جای خود را به بی‌تمرکزی می‌دهد و کنجکاویِ آغازین را به تماشای مجموعه‌ای از لحظات پراکنده بدل می‌کند.

تعلیق زیر سایهٔ شلوغی فیلم از نظر ترساندن نیز همیشه به اندازهٔ کافی حساب‌شده عمل نمی‌کند. جامپ‌اسکرها کم‌اند و در عوض، صحنه‌های پرتحرکی دیده می‌شود که پیوندشان با تعلیق یا پیشرفت داستان چندان محکم نیست. اکشن، اگر از دل خطر و انتخاب شخصیت‌ها بیرون نیاید، فقط ضرباهنگ را بالا می‌برد و لزوماً هیجان نمی‌آفریند.

در این‌جا هم بعضی لحظات پرجنب‌وجوش به‌جای تشدید نگرانی، تمرکز را از آن دور می‌کنند. فیلم می‌توانست با مکث‌های بیشتر، انتظار برای نمایان‌شدن خطر و استفادهٔ دقیق‌تر از فضای تاریک و پاییزی، تجربه‌ای پراضطراب‌تر بسازد. اما شتاب و ازدحام گاه فرصت چنین فضاسازی‌ای را می‌گیرد. برای مخاطب جوان، همین آشوب ممکن است سرگرم‌کننده باشد؛ برای تماشاگر جدی‌تر، کمبود تعلیق محسوس است.

« در یک فیلم ماجراجویانهٔ خانوادگی، سادگیِ پیرنگ می‌تواند فضیلت باشد؛ به شرط آن‌که مسیر روشن و ریتم مطمئن بماند. »

قوت‌ها و کاستی‌ها

ریتم و فرجامِ کش‌آمده در بخش پایانی، فیلم بیش از آن‌چه لازم است به تکرار و گسترش ماجراها ادامه می‌دهد. افزایش تعداد کدو‌سرها به‌خودی‌خود می‌تواند مقیاس خطر را بزرگ‌تر نشان دهد، اما وقتی تصویر و موقعیت تازه‌ای به همراه نداشته باشد، بیشتر به انباشت بدل می‌شود تا تصاعد. از همین‌جا ریتم افت می‌کند و بخش‌هایی که باید به اوج هیجان برسند، طولانی‌تر از ظرفیتشان احساس می‌شوند.

فیلم در آغاز از شورِ هالووینی و ایدهٔ تهدیدِ شهری انرژی می‌گیرد، اما برای حفظ آن انرژی ابزارهای متنوع کافی ندارد. پایان‌بندی را می‌توان بدون ورود به جزئیات، نمونه‌ای از همین مشکل دانست: به‌جای آن‌که هر مرحله ضرباهنگ را دقیق‌تر و پرتنش‌تر کند، بعضی بخش‌ها حسِ امتدادِ بی‌دلیل پیدا می‌کنند.

دنباله‌ای برای هالووین‌دوستان «R.L. Stine's Pumpkinhead 2» بیش از آن‌که برای علاقه‌مندان وحشت جدی ساخته شده باشد، به نوجوانان و تماشاگرانی چشم دارد که از موجودات فانتزی، فضای جشن‌گونه و ترسِ سبک استقبال می‌کنند. در این قلمرو، فیلم لحظات موفقی دارد: طراحی کدوها به‌یادماندنی است، بازی پسرک دلنشین از کار درمی‌آید و حضور کاساندرا پیترسون برای دوستدارانش شیرینیِ خاصی دارد.

« ریتم و فرجامِ کش‌آمده در بخش پایانی، فیلم بیش از آن‌چه لازم است به تکرار و گسترش ماجراها ادامه می‌دهد. »

جمع‌بندی

حتی آشفتگیِ ماجراها ممکن است برای گروهی از مخاطبان بخشی از سرگرمیِ پرهیاهوی فیلم باشد. اما دنباله در برابر اثر قبلی، از تمرکز روایی و تعلیق کافی برخوردار نیست و تکرار موجوداتش به‌تدریج از جذابیت نخستین می‌کاهد. جمع‌بندی این فیلم را بهتر است با انتظار درست تماشا کرد: نه به‌عنوان اثری ترسناک و منسجم که بتواند مخاطب بزرگ‌سال را تا پایان در تعلیق نگه دارد، بلکه به‌عنوان سرگرمیِ هالووینیِ سبک برای نوجوانان و کسانی که هنوز از هیاهوی کدوها و نفرین‌های خیالی لذت می‌برند.

جذابیت بصریِ کدوهای زامبی‌شده، بازیِ پسرک و حضور کاساندرا پیترسون، نقاط قوت واقعی آن‌اند؛ در برابرشان، داستانِ پراکنده، کمبود جامپ‌اسکرهای مؤثر و تکرارِ بیش‌ازحدِ کدو‌سرها قرار می‌گیرد. حاصل، دنباله‌ای دوست‌داشتنی در لحظاتش اما نابرابر در کلیتش است: شلوغ و رنگارنگ، با حال‌وهوایی مناسب هالووین، ولی گرفتار قصه‌ای که نمی‌تواند همیشه شلوغی‌اش را به هیجان بدل کند.

« حتی آشفتگیِ ماجراها ممکن است برای گروهی از مخاطبان بخشی از سرگرمیِ پرهیاهوی فیلم باشد. »