نقد و بررسی

نقد Missing You | 2012

«Missing You» که با عنوان «I Miss You» نیز شناخته می‌شود، ملودرامی تلویزیونی کره‌ای است که عشق نخستین، خاطره و آسیب‌های گذشته را در دل روایتی جنایی و رازآلود به هم می‌بافد. سریال از همان ابتدا وعده‌ی قصه‌ای آرام و تسلی‌بخش نمی‌دهد؛ جهان آن سرشار از فقدان و اندوه است، اما نیروی اصلی‌اش در پیگیری این پرسش نهفته است که آدم‌ها پس از تجربه‌ی رنج چگونه با گذشته‌ی خود زندگی می‌کنند. حاصل، اثری است پرکشش و عاطفی که در بهترین لحظاتش از کلیشه‌های ملودرام فراتر می‌رود و در لحظاتی دیگر، زیر بار اندوه انباشته و پیچیدگی‌های داستانی سنگین می‌شود. وعده‌ی ژانری؛ ملودرامی با سایه‌ی جنایت «Missing You» از تلفیق چند ژانر شکل می‌گیرد: عاشقانه، ملودرام، معمای جنایی و تریلر روان‌شناختی. این ترکیب تنها برای افزودن هیجان به داستان به کار نمی‌رود؛ رازها و تعقیب‌وگریزها بهانه‌ای هستند تا سریال درباره‌ی حافظه، گناه و رابطه‌ی میان گذشته و اکنون حرف بزند. مسیر قصه از نوجوانی شخصیت‌ها آغاز می‌شود و سپس به بزرگسالی آنان می‌رسد؛ فاصله‌ای که نه فقط گذر زمان، بلکه انباشت زخم‌هایی را نشان می‌دهد که هیچ‌گاه به‌سادگی محو نمی‌شوند. درام، از رنج به‌عنوان حادثه‌ای گذرا برای راه انداختن قصه استفاده نمی‌کند؛ آسیب‌های اولیه در بافت شخصیت‌ها باقی می‌مانند و بر رفتار، اعتماد و شیوه‌ی دوست داشتنشان اثر می‌گذارند. این انتخاب به اثر وزن عاطفی می‌دهد، اما هم‌زمان خطر اغراق را نیز بالا می‌برد. جهان سریال گاه چنان بر اندوه و بی‌رحمی تکیه می‌کند که مجال نفس کشیدن از مخاطب گرفته می‌شود. بنابراین «Missing You» بیش از آن‌که برای تماشای سبک و بی‌دغدغه ساخته شده باشد، تجربه‌ای عاطفی و سنگین است که از مخاطب صبر و همراهی می‌طلبد. گذشته در این سریال صرفاً چیزی نیست که به یاد آورده شود؛ نیرویی است که هنوز در اکنون دست می‌برد. عنوان اثر نیز از همین منظر معنا پیدا می‌کند. دلتنگی در اینجا فقط حسرت دیدار دوباره‌ی دو نفر نیست؛ اشاره‌ای است به فاصله‌ی میان آن‌چه شخصیت‌ها بوده‌اند و آن‌چه ناچار شده‌اند بشوند. این مضمون، عاشقانه‌ی سریال را از خیال‌پردازی صرف دور می‌کند و آن را به پرسشی درباره‌ی امکان بازگشت پیوند می‌زند: آیا نزدیکی دوباره می‌تواند آنچه را در گذشته شکسته ترمیم کند، یا تنها زخم‌های قدیمی را روشن‌تر می‌سازد؟