وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

ایده‌ای پرکشش با پرسشی دشوار «I Love ‘A Lot Of’ You» از همان premise نامتعارفش نیروی جذب‌کننده‌ای می‌سازد: سان، مردی که کارش دل‌بردن و سپس دل‌شکستن است، مأمور می‌شود کاری کند که هر پنج شخصیت سیرونگ عاشق او شوند؛ مأموریتی که پدر سیرونگ آن را راهی برای بهبود دخترش می‌پندارد. اما مانموک، یکی از شخصیت‌های او، نه‌تنها در این نقشه همراهی نمی‌کند، بلکه قصد دارد سان را به‌کلی از زندگی‌شان بیرون کند.

این تضاد، موتور کمدی و عاشقانه‌ی سریال را روشن می‌کند و وعده‌ی موقعیت‌هایی را می‌دهد که هم بازیگوشانه‌اند و هم ظرفیت درام دارند. سریال در معرفی جهان خود، خیلی زود کنجکاوی می‌سازد: آیا مردی که به فریب عاطفی عادت دارد می‌تواند احساس واقعی را از نقش بازی‌کردن تشخیص دهد؟ آیا دل‌بستن به چند وجه متفاوت از یک انسان، همان‌قدر ساده است که نقشه‌ی پدر سیرونگ تصور می‌کند؟

پاسخ سریال به این پرسش‌ها همیشه به یک اندازه سنجیده نیست، اما خود پرسش‌ها برای پیش‌برد قصه جذاب‌اند. «I Love ‘A Lot Of’ You» بیش از آن‌که بر تازگیِ طرح تکیه کند، از امکانِ برخورد شخصیت‌ها و تفاوت نگاهشان به عشق بهره می‌گیرد. این مجموعه در دوازده قسمت روایت می‌شود و نانون کوراپات و مایند آتیتایا نقش‌های محوری را بر عهده دارند.

عشق در قالب یک مأموریت نقطه‌ی بحث‌برانگیز داستان، همان چیزی است که به آن هویت می‌دهد: عشق در ابتدا نه احساسی خودجوش، بلکه نوعی مأموریت است. سان باید دل شخصیت‌های گوناگون سیرونگ را به دست بیاورد، و در این مسیر، رفتار و تجربه‌ی عاطفی او به ابزار انجام یک نقشه بدل می‌شود. این چارچوب برای کمدی موقعیت بسیار مناسب است؛ هر شخصیت می‌تواند واکنشی متفاوت نشان دهد و سان ناچار شود بارها شیوه‌ی نزدیک‌شدنش را تغییر دهد.

« آیا دل‌بستن به چند وجه متفاوت از یک انسان، همان‌قدر ساده است که نقشه‌ی پدر سیرونگ تصور می‌کند؟ »

روایت و ریتم؛ جریان داستان

در عین حال، همین منطق وقتی قرار است جدی گرفته شود، پرسش‌های اخلاقی و روایی دشواری به میان می‌آورد. مسئله فقط این نیست که نقشه‌ی پدر سیرونگ چقدر باورپذیر است؛ مهم‌تر آن‌که قصه گاهی می‌خواهد پیام عاطفی خود را بر پایه‌ی فرضی بسازد که به اندازه‌ی کافی زمینه‌چینی نشده است. اگر قرار است عشق نقشی در دگرگونی آدم‌ها داشته باشد، باید روشن شود این احساس چگونه شکل می‌گیرد و چه معنایی برای هر شخصیت دارد.

سریال به‌خوبی از تفاوت واکنش‌ها برای سرگرمی استفاده می‌کند، اما همیشه فرصت نمی‌یابد فاصله‌ی میان «انجام مأموریت» و «ایجاد پیوندی واقعی» را با ظرافت پر کند. همین شکاف، گاه به احساس تصنعی‌بودن موقعیت‌ها می‌انجامد. مایند آتیتایا و تمایز شخصیت‌ها مهم‌ترین دستاورد بازیگری سریال، کار مایند آتیتایا در ایفای چند شخصیت متفاوت است.

این نقش به‌سادگی می‌توانست به مجموعه‌ای از تغییرات ظاهری یا اغراق‌های لحظه‌ای محدود شود، اما بازیگر می‌کوشد به هر یک از شخصیت‌ها کیفیتی مستقل بدهد. تفاوت در لحن، زبان بدن و نحوه‌ی مواجهه با دیگران کمک می‌کند مخاطب حضور هر شخصیت را تشخیص دهد؛ تمایزی که برای فهم صحنه‌ها ضروری است و به بازی او انسجام می‌بخشد.

این اجرا همچنین به سریال کمک می‌کند تا ایده‌ی چندشخصیتی را صرفاً به ابزار شوخی تبدیل نکند. هرچند لحن کمیک گاه بر پیچیدگی درونی شخصیت‌ها سایه می‌اندازد، حضور مایند در مرکز ماجرا نوعی پیوستگی عاطفی فراهم می‌کند. حتی هنگامی که فیلمنامه در پرداخت یک شخصیت یا انگیزه‌ی او شتاب می‌کند، بازی او تلاش دارد تفاوت‌ها را ملموس نگه دارد.

« در عین حال، همین منطق وقتی قرار است جدی گرفته شود، پرسش‌های اخلاقی و روایی دشواری به میان می‌آورد. »

شخصیت‌ها و اجرا

در نتیجه، تماشاگر بیش از آن‌که صرفاً منتظر واکنش بعدی سان باشد، به این توجه می‌کند که هر وجه از سیرونگ چه خواسته‌ای دارد و چرا در برابر او مقاومت می‌کند. نانون کوراپات و تحول سان نانون کوراپات نیز در نقشی ظاهر می‌شود که به‌تدریج باید از بازیِ حساب‌شده به احساس واقعی برسد. جذابیت اولیه‌ی سان در اعتمادبه‌نفس و چیره‌دستی اوست؛ مردی که به‌نظر می‌رسد قواعد رابطه را می‌شناسد، اما بیشتر از آن‌که در پی شناخت دیگری باشد، بر مهارت اثرگذاری خود تکیه می‌کند.

نانون این خودپسندی را با انرژی و شوخ‌طبعی همراه می‌سازد و از سان شخصیتی می‌سازد که تماشایش سرگرم‌کننده است، بی‌آن‌که از همان ابتدا دوست‌داشتنی یا بی‌عیب به نظر برسد. با پیش‌رفتن داستان، این نقش به فرصتی برای نشان‌دادن تغییر سان تبدیل می‌شود. بازیگر در لحظه‌های عاشقانه و کمدی حضوری مؤثر دارد و تضاد میان وجه نمایشی کار او و عاطفه‌ای که کم‌کم جدی می‌شود، یکی از رشته‌های جذاب مجموعه است.

البته تحول شخصیت هرجا به گفت‌وگو یا واکنش سریع محدود می‌شود، عمق لازم را پیدا نمی‌کند؛ بااین‌حال، اجرای نانون مانع از آن می‌شود که این کاستی کاملاً بر تجربه‌ی تماشا غالب شود. ترکیب بازی او با مایند نیز به بخش مهمی از جذابیت زوج اصلی بدل می‌شود. کمدی و عاشقانه؛ نقطه‌ی قوت و پناهگاه سریال سریال در لحظه‌هایی که خود را به کمدی و کشش میان شخصیت‌ها می‌سپارد، روان‌تر و دلنشین‌تر است.

تغییر مداوم شرایط، تفاوت شخصیت‌ها و تلاش سان برای کنارآمدن با هر یک، فرصت‌هایی برای سوءتفاهم و موقعیت‌های بامزه فراهم می‌کند. شوخی‌ها همیشه یکدست نیستند، اما ریتم سبک و بازی بازیگران کمک می‌کند بسیاری از صحنه‌ها بی‌تکلف و خوش‌تماشا از آب درآیند. رمانس نیز در بهترین لحظه‌هایش از همین تفاوت‌ها نیرو می‌گیرد.

« با پیش‌رفتن داستان، این نقش به فرصتی برای نشان‌دادن تغییر سان تبدیل می‌شود. »

فضا و فرم؛ لحن بصری

سان ناچار است با کسی روبه‌رو شود که یک پاسخ ثابت و قابل پیش‌بینی ندارد؛ بنابراین رابطه‌ی آن‌ها بالقوه می‌تواند از الگوی معمول مردِ اغواگر و زنِ مجذوب فاصله بگیرد. بااین‌حال، این ظرفیت همیشه به رابطه‌ای به‌قدر کافی عمیق تبدیل نمی‌شود. گاهی جذابیت صحنه از تعامل بازیگران می‌آید، نه از تحول دقیق و مرحله‌به‌مرحله‌ی رابطه.

نتیجه همچنان سرگرم‌کننده است، اما بعضی لحظه‌های عاطفی بیش از آن‌که حاصلِ پرداخت روایی باشند، به نیروی حضور بازیگران متکی‌اند. روایت ناپیوسته و خطوط نیمه‌تمام ضعف اساسی «I Love ‘A Lot Of’ You» در منطق و انسجام داستانی آن آشکار می‌شود. برخی پیشامدها بیشتر به این دلیل رخ می‌دهند که قصه به گره تازه‌ای نیاز دارد، نه آن‌که از تصمیم‌های شخصیت‌ها به‌طور طبیعی برآمده باشند.

این مسئله به‌خصوص در داستانی حساس است که قرار است هم‌زمان کمدی رمانتیک، درام خانوادگی و روایتی درباره‌ی سلامت روان باشد. هرچه دامنه‌ی موضوعات گسترده‌تر می‌شود، نیاز به پیوندهای محکم‌تر میان آن‌ها نیز بیشتر است؛ اما سریال همیشه این پیوندها را فراهم نمی‌کند. چند خط داستانی که در ابتدا امیدبخش به نظر می‌رسند، به جمع‌بندی رضایت‌بخش نمی‌رسند و بخشی از ظرفیت شخصیت‌ها را ناتمام می‌گذارند.

افزون بر آن، خط فرعی‌ای وارد روایت می‌شود که زمینه‌چینی کافی ندارد و بعد نیز آن‌قدر که انتظار می‌رود پیگیری نمی‌شود. این ورود و رهاشدن، حس پراکندگی را تقویت می‌کند: گویی سریال در میانه‌ی راه به ایده‌ای تازه علاقه‌مند شده، بی‌آن‌که برای جای‌دادن آن در ساختار اصلی جا باز کند. حاصل، لحظه‌هایی است که سرگرم‌کننده‌اند اما در تصویر کلی داستان سهم روشنی پیدا نمی‌کنند.

« بااین‌حال، این ظرفیت همیشه به رابطه‌ای به‌قدر کافی عمیق تبدیل نمی‌شود. »

قوت‌ها و کاستی‌ها

بازنمایی اختلال هویت تجزیه‌ای پرداخت اختلال هویت تجزیه‌ای در این سریال نیازمند توجهی فراتر از کارکرد نمایشی آن است. حضور پنج شخصیت، امکان‌هایی برای نمایش تفاوت‌های رفتاری و تجربه‌های عاطفی پدید می‌آورد، اما قصه گاهی این وضعیت را بیش از اندازه در خدمت طرح عاشقانه‌ی خود قرار می‌دهد.

وقتی مسئله‌ی سلامت روان به مأموریتی بدل می‌شود که قرار است با عاشق‌شدن شخصیت‌ها حل‌وفصل شود، روایت در معرض ساده‌سازی قرار می‌گیرد؛ خطری که به‌ویژه با جدی‌ترشدن لحظه‌های درام بیشتر احساس می‌شود. سریال در سطح پیام، می‌خواهد به پذیرش وجوه گوناگون یک انسان و دوست‌داشتن او بدون تحمیل یک قالب واحد نزدیک شود.

این ایده ظرفیت انسانی و گرمی دارد، اما برای آن‌که اثرگذار باشد، باید از منطق ساده‌ی «عشق درمان می‌کند» فراتر برود. مسئله‌ی اصلی این‌جاست که لحن سبک و پیش‌فرض‌های فانتزی داستان گاه با جدیتی که موضوع می‌طلبد هماهنگ نمی‌شوند. ازاین‌رو، پیام نهاییِ پذیرش و مهربانی قابل‌درک است، ولی مسیر رسیدن به آن همیشه به همان اندازه سنجیده و قانع‌کننده نیست.

جمع‌بندی «I Love ‘A Lot Of’ You» مجموعه‌ای است که بیش از هر چیز با ایده‌ی متفاوت، بازی‌های چشمگیر و آمیزه‌ی کمدی و عاشقانه توجه را جلب می‌کند. مایند آتیتایا در تفکیک شخصیت‌های گوناگون موفق است و نانون کوراپات نیز به سانِ خودخواه و در حال تغییر، شور و جذابیت می‌بخشد. این دو بازیگر بارها به صحنه‌هایی جان می‌دهند که فیلمنامه به‌تنهایی از پسِ ساختنشان برنمی‌آید.

« سریال در سطح پیام، می‌خواهد به پذیرش وجوه گوناگون یک انسان و دوست‌داشتن او بدون تحمیل یک قالب واحد نزدیک شود. »

جمع‌بندی

در سوی دیگر، قصه از انسجام و پرداختی که ایده‌ی اولیه وعده می‌دهد برخوردار نیست. بعضی رخدادها منطق کافی ندارند، چند مسیر روایی نیمه‌کاره می‌مانند و خط فرعیِ کم‌مقدمه نیز نظم داستان را برهم می‌زند. پایان‌بندی، به‌جای آن‌که همه‌ی این رشته‌ها را با آرامش و دقت به هم پیوند دهد، شتاب‌زده و برای بخشی از تماشاگران نامطمئن جلوه می‌کند؛ بی‌آن‌که لازم باشد جزئیاتی از آن فاش شود.

بااین‌همه، اگر قرار نباشد هر گره داستانی پاسخی کاملاً محکم داشته باشد، سریال می‌تواند تجربه‌ای سرگرم‌کننده و دوست‌داشتنی باشد؛ اثری که بازی‌هایش را به‌خوبی به یاد می‌سپاریم، اما قصه‌اش گاه ما را وامی‌دارد از منطق آن چشم‌پوشی کنیم.

« در سوی دیگر، قصه از انسجام و پرداختی که ایده‌ی اولیه وعده می‌دهد برخوردار نیست. »