وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

روایت و ریتم؛ شبی فشرده، پیوندهایی نابرابر ساختار فیلم بر محدودیت زمانی و مکانی تکیه دارد: یک شب، هتلی محصور و گروهی آدم که حضور هم‌زمانشان به‌ناچار برخورد ایجاد می‌کند. این چارچوب می‌تواند تعلیقی فشرده بسازد، اما «هتل آرتمیس» همیشه از آن بهره نمی‌برد. روایت گاه از یک خط داستانی به خط دیگر می‌پرد و پیوند میان ماجراهای شخصی، آشوب شهری و تهدید بیرونی به اندازهٔ کافی محکم نمی‌شود.

بعضی اطلاعات دربارهٔ گذشتهٔ شخصیت‌ها نیز بیشتر به شکل قطعاتی جداگانه عرضه می‌شوند تا اجزای یک درام پیوسته. ریتم فیلم نوسان دارد. بخش‌هایی که به آشنایی با هتل و مهمانان اختصاص دارند، با کنجکاوی همراه‌اند؛ اما گاهی مکث‌ها و گفت‌وگوها کشش را کاهش می‌دهند. هنگامی که اوضاع از کنترل خارج می‌شود، فیلم جان تازه‌ای می‌گیرد و ضرباهنگ اکشن آن سرگرم‌کننده‌تر می‌شود، ولی این اوج‌ها به‌تنهایی نمی‌توانند همهٔ افت‌وخیزهای پیشین را جبران کنند.

« این چارچوب می‌تواند تعلیقی فشرده بسازد، اما «هتل آرتمیس» همیشه از آن بهره نمی‌برد. »

روایت و ریتم؛ جریان داستان

مشکل آن نیست که فیلم آرام پیش می‌رود، بلکه این است که آرامش و شتاب همیشه به‌درستی در خدمت یک مسیر دراماتیک واحد قرار نمی‌گیرند. اکشن و لحن؛ میان جدیت، شوخی و نمایش اکشن «هتل آرتمیس» از دل فضای بسته و قوانین مکان نیرو می‌گیرد. هتل امکان می‌دهد درگیری‌ها در فاصله‌ای نزدیک و میان فضاهایی محدود رخ دهند؛ همین ویژگی به تعقیب‌ها و رویارویی‌ها حسِ تنگنا می‌دهد.

وقتی خشونت بالا می‌گیرد، فیلم لحظاتی پرتحرک و سرگرم‌کننده می‌سازد، به‌ویژه چون شخصیت‌ها ناچارند در محیطی بجنگند که قرار بوده محل درمان و بی‌طرفی باشد. اما فیلم در انتخاب لحن همواره یکدست نیست. گاهی می‌خواهد آینده‌ای تیره و نابرابر را به تصویر بکشد؛ گاهی به طنز سیاه و اغراق جنایی روی می‌آورد؛ و در لحظاتی دیگر، خود را به‌عنوان اثری پرزرق‌وبرق و خونسرد عرضه می‌کند.

« اکشن و لحن؛ میان جدیت، شوخی و نمایش اکشن «هتل آرتمیس» از دل فضای بسته و قوانین مکان نیرو می‌گیرد. »

شخصیت‌ها و اجرا

این آمیزه می‌تواند جذاب باشد، ولی بعضی صحنه‌ها بیش از آن‌که حاصلِ اعتمادبه‌نفس روایی باشند، می‌کوشند «باحال» به نظر برسند. از همین رو، شوخی یا خشونت گاه به‌جای آن‌که از شخصیت و موقعیت بجوشد، به نمایشِ سبکی بدل می‌شود که فیلم برای خود برگزیده است. مضمون‌ها؛ مراقبت در قلمرو خشونت در هستهٔ داستان، تناقضی اخلاقی وجود دارد: پرستاری که به نجات جان انسان‌ها سوگند نخورده یا دست‌کم در این جهان امکان وفاداری ساده به چنین سوگندی را ندارد، از جنایتکارانی مراقبت می‌کند که نظام رسمی درمان و قانون را دور می‌زنند.

فیلم این تناقض را به پرسشی دربارهٔ همدلی بدل می‌کند: آیا مراقبت از کسی که خود به دیگران آسیب رسانده، همچنان عملی اخلاقی است؟ و آیا قواعدی که در محیطی مجرمانه وضع می‌شوند، می‌توانند از کسانی که به آن پناه آورده‌اند محافظت کنند؟ گذشتهٔ پرستار، این پرسش‌ها را شخصی‌تر می‌کند. اندوه و انزوای او فقط اطلاعاتی دربارهٔ پیشینه‌اش نیستند؛ بر شیوهٔ ادارهٔ هتل و ارتباطش با بیماران سایه می‌اندازند.

« و آیا قواعدی که در محیطی مجرمانه وضع می‌شوند، می‌توانند از کسانی که به آن پناه آورده‌اند محافظت کنند؟ »

فضا و فرم؛ لحن بصری

بااین‌حال، فیلم این بُعد عاطفی را گاهی با توضیح مستقیم پیش می‌برد و کمتر اجازه می‌دهد در کنش‌های روزمرهٔ شخصیت به‌آرامی آشکار شود. مضمون‌ها حاضرند و ظرفیت دارند، اما در رقابت با شخصیت‌های متعدد و رخدادهای پی‌درپی، همیشه فرصت کافی برای عمق‌یافتن پیدا نمی‌کنند. جمع‌بندی «هتل آرتمیس» بیش از هر چیز با ایدهٔ مرکزی و فضای ویژه‌اش در ذهن می‌ماند: بیمارستانی پنهان در هتلی فرسوده، برای مجرمانی که حتی در دل بی‌قانونی نیز باید قواعدی را رعایت کنند.

بازی فاستر و همراهی گروه بازیگران، به این جهان جذابیت می‌بخشد و صحنه‌های اکشن، به‌خصوص وقتی نظم هتل فرو می‌پاشد، لحظاتی خوش‌ریتم و سرگرم‌کننده می‌سازند. در مقابل، پراکندگی روایت، استفادهٔ محدود از پس‌زمینهٔ اجتماعی و فرصت اندک برای پرداخت کامل بسیاری از شخصیت‌ها، اثر را پایین‌تر از ظرفیتش نگه می‌دارند.

قوت‌ها و کاستی‌ها

تماشای فیلم برای کسانی که به جهان‌های جناییِ اندکی آینده‌نگر، شخصیت‌های نامتعارف و فضاهای بسته علاقه دارند، می‌تواند تجربه‌ای خوشایند باشد؛ به‌شرط آن‌که انتظار داستانی کاملاً منسجم و پرداختی عمیق از همهٔ ایده‌هایش نداشته باشند. آرتمیس مکانی است که آدم می‌خواهد بیشتر درباره‌اش بداند، اما خود فیلم تنها بخشی از درهایش را می‌گشاید.

« آرتمیس مکانی است که آدم می‌خواهد بیشتر درباره‌اش بداند، اما خود فیلم تنها بخشی از درهایش را می‌گشاید. »