وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

قصه‌ای درباره یافتن جای خود «Horsegirls» از نقطه‌ای نامتعارف به روایتی آشنا می‌رسد: مارگاریتای ۲۲ساله می‌خواهد مستقل باشد، اما با مسئولیت‌هایی که بزرگسالی پیش رویش می‌گذارد هنوز کنار نیامده است. نگرانی از وضعیت سلامت مادرش و دشواری ورود به دنیای کار، او را در وضعیتی میان میل به آزادی و نیاز به حمایت قرار می‌دهد.

فیلم این کشمکش را نه به شکل مسئله‌ای ساده با پاسخی آماده، بلکه همچون بخشی از زندگی روزمره و پرتناقض شخصیت اصلی پی می‌گیرد. ورود مارگاریتا به گروه اسب‌چوبی‌سواری، در ظاهر اتفاقی عجیب و حتی خنده‌آور به نظر می‌رسد؛ اما فیلم به‌تدریج نشان می‌دهد که اهمیت این سرگرمی نه در غیرمعمول‌بودنش، بلکه در فرصتی است که برای تجربه تعلق، تمرین و هدفمندی فراهم می‌کند.

این گروه برای مارگاریتا فقط وسیله‌ای برای فرار از نگرانی‌های خانه نیست. جایی است که می‌تواند چیزی را جدی بگیرد، در آن پیشرفت کند و از مسیر علاقه خودش تصویری از آینده بسازد. بزرگسالی به‌مثابه فرایندی تدریجی یکی از امتیازهای فیلم آن است که استقلال را با جدایی ناگهانی از خانواده یا رسیدن به نوعی پیروزی قطعی یکی نمی‌گیرد.

مارگاریتا در راه بزرگ‌شدن گاه لجوج است، گاه از مسئولیت می‌گریزد و گاه در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرد که توانایی‌هایش را کمتر از آنچه هست نشان می‌دهند. این ناسازگاری‌ها شخصیت او را باورپذیر می‌کند: میل به آزادی لزوماً به معنای آمادگی کامل برای هر مسئولیتی نیست، همان‌طور که نیاز به حمایت نیز استقلال را ناممکن نمی‌کند.

« این گروه برای مارگاریتا فقط وسیله‌ای برای فرار از نگرانی‌های خانه نیست. »

روایت و ریتم؛ جریان داستان

فیلم از این راه تجربه‌ای فردی را به موضوعی عمومی‌تر پیوند می‌زند. پرسش اصلی فقط این نیست که مارگاریتا چگونه شغلی پیدا می‌کند یا در مسابقه‌ای شرکت می‌کند؛ پرسش این است که دیگران تا چه اندازه حاضرند او را به‌عنوان فردی بالغ و صاحب خواسته‌های خودش ببینند. داستان در بهترین لحظه‌هایش به‌جای آنکه استقلال را شعاری انگیزشی کند، آن را در انتخاب‌های کوچک، تمرین‌های مداوم و رابطه‌های روزمره می‌جوید.

بازنمایی اوتیسم و حق متفاوت‌بودن مارگاریتا به‌واسطه تفاوت‌های عصبی‌اش به مجموعه‌ای از ویژگی‌های کلیشه‌ای فروکاسته نمی‌شود. او رک‌گو و بی‌پرده است، اما فیلم این خصلت‌ها را نه صرفاً به‌عنوان شوخی و نه به‌عنوان نشانه‌ای از ناتوانی عرضه می‌کند؛ آن‌ها بخشی از شیوه حضور او در جهان‌اند، شیوه‌ای که گاهی برای اطرافیان دشوار است و گاهی به او امکان می‌دهد صریح‌تر از دیگران باشد.

فیلم همچنین نشان می‌دهد که طردشدن یا بدفهمیده‌شدن همیشه از خود فرد سرچشمه نمی‌گیرد؛ گاهی محیطی که حوصله تفاوت را ندارد، مسئله را می‌سازد. انتخاب Lillian Carrier، بازیگر اوتیستیک، برای نقش مارگاریتا به این بازنمایی وجهی ملموس می‌بخشد. بازی او بر تقلید اغراق‌شده یا نمایش بیرونی یک برچسب تکیه ندارد و به رفتارهای مشخص و واکنش‌های ظریف شخصیت مجال بروز می‌دهد.

نتیجه، حضوری است که می‌تواند هم دوست‌داشتنی باشد و هم گاه برای دیگران چالش‌برانگیز؛ همین تناقض به شخصیت عمق می‌دهد. فیلم نمی‌کوشد مارگاریتا را بی‌نقص جلوه دهد تا شایسته همدلی باشد؛ او را با عادت‌ها، خواسته‌ها و خطاهایش به رسمیت می‌شناسد. [ ] رابطه مادر و دختر؛ محبت در دل نگرانی رابطه مارگاریتا و مادرش، سندی، ستون عاطفی فیلم است.

« فیلم از این راه تجربه‌ای فردی را به موضوعی عمومی‌تر پیوند می‌زند. »

شخصیت‌ها و اجرا

محبت میان آن دو بی‌قیدوشرط است، اما همیشه آرام و بی‌اصطکاک نیست. نگرانی سندی درباره آینده دخترش با میل مارگاریتا به اختیار داشتن زندگی خود درگیر می‌شود؛ هر یک از آن‌ها می‌خواهد از دیگری مراقبت کند، اما تصورشان از مراقبت یکسان نیست. همین تفاوت، بحث‌ها و دلخوری‌هایشان را از حالت تزئینی بیرون می‌آورد و به رابطه‌ای آشنا و انسانی بدل می‌کند.

Gretchen Mol در نقش سندی، نگرانی را بدون آنکه شخصیت را به مادری فداکار و یک‌بعدی محدود کند، به نمایش می‌گذارد. در برابر او، بازی Carrier تنش میان وابستگی، رنجش و دلبستگی مارگاریتا را حفظ می‌کند. فیلم در این رابطه به نکته‌ای ظریف می‌رسد: عشق خانوادگی گاه با ترس از آینده درهم می‌آمیزد و همین ترس، حتی با نیتی خیر، ممکن است به محدودکردن دیگری بینجامد.

لحظه‌های تأثیرگذار فیلم از همین آمیختگی نیرو می‌گیرند، نه از احساسات نمایشی صرف. [ ] اسب‌چوبی‌سواری و ساختن یک اجتماع اسب‌چوبی‌سواری در فیلم صرفاً تمهیدی برای متفاوت‌کردن داستان نیست. این فعالیت، با قواعد و تمرین‌هایش، به مارگاریتا امکان می‌دهد مهارتی را دنبال کند که برایش معنا دارد.

فیلم نیز با احترام به علاقه شخصیت، آن را دستمایه تمسخر نمی‌کند. آنچه برای بیرونی‌ها ممکن است مضحک یا کم‌اهمیت جلوه کند، برای اعضای گروه جدی است: تمرین می‌کنند، رقابت می‌کنند و درباره جایگاه خودشان در جمع حساسیت دارند. تماشای همین جزئیات، یکی از خوشایندترین جنبه‌های فیلم است. گروه، جامعه‌ای کوچک با صمیمیت‌ها و تنش‌های خودش است؛ پیوستن به آن قرار نیست همه مشکلات مارگاریتا را ناگهان حل کند.

« محبت میان آن دو بی‌قیدوشرط است، اما همیشه آرام و بی‌اصطکاک نیست. »

فضا و فرم؛ لحن بصری

او باید با سن متفاوتش، دشواری جاافتادن و قضاوت بعضی از اعضا روبه‌رو شود. در عوض، این جمع فرصت تازه‌ای برای تجربه همکاری و اعتماد به نفس فراهم می‌آورد. فیلم در این بخش یادآوری می‌کند که گاهی یک سرگرمی نامتعارف، می‌تواند فضایی واقعی برای تعلق و رشد بسازد. بازی‌ها و زبان بصری بازی‌های فیلم در مجموع گرمایی صمیمانه به روایت می‌بخشند و مانع می‌شوند که موضوعات دشوار آن به ملودرامی یکنواخت تبدیل شوند.

Carrier مرکز ثقل داستان است؛ حضورش گاهی بی‌قرار و نامتعارف است، اما فیلم اجازه می‌دهد همین کیفیت‌ها بخشی از ریتم شخصیت باشند. Mol نیز در سوی دیگر رابطه، میان عشق مادرانه و نگرانی پنهان تعادل برقرار می‌کند. همراهی این دو بازیگر به کشمکش‌های خانگی وزن می‌دهد، بی‌آنکه آن‌ها را بیش از اندازه توضیح دهد.

کارگردانی Lauren Meyering نیز می‌کوشد واقع‌گرایی داستان را با لحظه‌هایی از تخیل و سرزندگی تصویری همراه کند. نورپردازی گرم و قاب‌بندی‌های گاه نامعمول، فیلم را از ظاهر خنثای بسیاری از درام‌های کوچک مستقل جدا می‌کند. در بعضی لحظه‌ها، تصویر به تجربه ذهنی مارگاریتا نزدیک می‌شود و حرکت و خیال را به فضای روزمره راه می‌دهد.

این انتخاب‌ها قرار نیست نمایش بصری را بر شخصیت‌ها غالب کنند؛ در بهترین حالت، به ما کمک می‌کنند جهان را برای لحظاتی از دریچه شور و علاقه او ببینیم. [ ] احساسات صادقانه، گاه بیش از اندازه مهم‌ترین لغزش فیلم در نحوه هدایت احساساتش پدیدار می‌شود. زمینه داستان از ابتدا ظرفیت اندوه و نگرانی را دارد و بسیاری از لحظه‌های عاطفی‌اش به‌درستی از رابطه شخصیت‌ها و موقعیت‌هایشان برمی‌آیند.

« او باید با سن متفاوتش، دشواری جاافتادن و قضاوت بعضی از اعضا روبه‌رو شود. »

قوت‌ها و کاستی‌ها

بااین‌حال، در بخش پایانی فیلم گاهی بیش از اندازه به تأثیرگذاری آشکار تکیه می‌کند. احساساتی که پیش‌تر در جزئیات و مکث‌ها شکل گرفته بودند، در بعضی لحظه‌ها با شدت بیشتری از آنچه لازم است تأکید می‌شوند. این گرایش می‌تواند واکنش‌های تماشاگران را دوپاره کند. گروهی از صحنه‌ها واقعاً تأثیرگذارند و بازی‌ها زمینه باورکردنشان را فراهم می‌کنند؛ اما برای برخی، جهت‌گیری عاطفی فیلم از پیش قابل حدس است و تأکید پایانی ممکن است اشک‌انگیزتر از اندازه به نظر برسد.

گاهی نیز حاشیه‌های گروه و آدم‌های پیرامون مارگاریتا به‌اندازه‌ای که ظرفیت دارند پرورده نمی‌شوند. با وجود این کاستی‌ها، صمیمیت شخصیت‌ها مانع می‌شود که فیلم صرفاً به مجموعه‌ای از لحظه‌های حساب‌شده برای برانگیختن احساس بدل شود. جمع‌بندی «Horsegirls» در هسته خود درباره حق آدم‌ها برای یافتن مسیری متناسب با خواسته‌ها و توانایی‌هایشان است؛ مسیری که ممکن است برای دیگران نامعمول به نظر برسد، اما برای صاحب آن واقعی و ارزشمند باشد.

فیلم با محور قراردادن مارگاریتا، رابطه پیچیده و مهربانانه او با مادرش و جامعه کوچکی که در گروه اسب‌چوبی‌سواری پیدا می‌کند، روایتی گرم درباره استقلال و پذیرفته‌شدن می‌سازد. بازی‌های اثرگذار و نگاه محترمانه‌اش به تفاوت‌های عصبی از مهم‌ترین نقاط قوت آن‌اند. هرچند در پایان گاهی احساسات را بیش از حد آشکارا هدایت می‌کند، در مجموع تجربه‌ای صمیمی و امیدبخش است که یادآوری می‌کند یافتن جای خود در جهان همیشه از مسیرهایی آغاز نمی‌شود که دیگران انتظار دارند.

« بااین‌حال، در بخش پایانی فیلم گاهی بیش از اندازه به تأثیرگذاری آشکار تکیه می‌کند. »