نقد و بررسی
نقد ضیافت (Feast) | 2005
وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد
آغاز پرشتاب و قراردادی که فیلم با تماشاگر می‌بندد «Feast» از همان دقایق نخست روشن می‌کند که قرار نیست به ترس روان‌شناختی آرام، شخصیت‌پردازی موشکافانه یا تعلیقی متکی بر پنهان‌کاری طولانی پناه ببرد. جان گلگر فیلم را با ضرباهنگی شتابان پیش می‌برد و شخصیت‌ها را نه از راه زندگی‌نامه و گفت‌وگوهای طولانی، بلکه با معرفی‌های موجز و لقب‌هایی به‌یادماندنی به صحنه می‌آورد.
روایت و ریتم؛ جریان داستان
این شگرد، در عین آن‌که وجهی طنزآمیز دارد، تماشاگر را از همان آغاز به بازی دعوت می‌کند: آدم‌های حاضر در این میخانه هر یک ممکن است قهرمان، مزاحم، قربانی یا عنصری غافلگیرکننده باشند. این معرفی سریع، به‌خوبی با ماهیت فیلم جور است. «Feast»
« این معرفی سریع، به‌خوبی با ماهیت فیلم جور است. »
ثبت دیدگاه