نقد و بررسی

نقد Beauty of Resilience | 2023

خیال مرکزی و بی‌قراری تقدیر «Beauty of Resilience» بر شالوده‌ای آشنا در درام‌های فانتزی عاشقانه بنا می‌شود: پیوندی میان دو شخصیت که جهان و سرنوشت، از همان آغاز، در برابرش صف کشیده‌اند. وی ژی، دختری که دیگران بداقبال می‌پندارند، درمی‌یابد که هویتش به نیرویی اسطوره‌ای و خطرناک گره خورده است؛ یان یو نیز، خدای خورشید، با مسئولیتی روبه‌روست که او را در جایگاه مقابله با همان نیرو قرار می‌دهد. جذابیت اولیهٔ روایت از همین تناقض می‌آید: عشق میان کسانی شکل می‌گیرد که وظیفه و تبارشان آنان را به سوی دشمنی می‌کشاند. سریال این تقابل را با عناصر آشنای ژانر شیان‌شیا—تناسخ، قلمروهای فراطبیعی و نبرد با تقدیر—می‌آمیزد، اما می‌کوشد آن را به داستانی دربارهٔ اختیار و بازتعریف خویشتن بدل کند. جهان‌سازی و قواعد خیال جهان سریال از نشانه‌های اسطوره‌ای پرشمار ساخته شده است: ققنوس، خدای خورشید، نیروهای آسمانی و سه جهانی که تعادلشان در معرض آشوب قرار می‌گیرد. این عناصر فضایی می‌سازند که برای علاقه‌مندان به فانتزی چینی آشنا و درعین‌حال سرشار از ظرفیت بصری است. بااین‌حال، جهان‌سازی همیشه به یک اندازه منسجم پیش نمی‌رود. گاه قواعد قدرت‌ها و پیامدهای کنش‌ها روشن به نظر می‌رسند و گاه روایت چنان سریع از یک وضعیت به وضعیت دیگر می‌جهد که تماشاگر فرصت نمی‌یابد منطق آن جهان را در ذهن تثبیت کند. نتیجه، ترکیبی دوگانه است: پهنه‌ای دل‌انگیز برای خیال‌پردازی، اما نه همیشه جهانی با قواعدی به‌قدر کافی شفاف و پایدار. وی ژی؛ از برچسب بداقبالی تا اختیار مسیر وی ژی یکی از محورهای عاطفی اثر است. او در آغاز زیر سایهٔ داوری دیگران زندگی می‌کند؛ برچسبی که اطرافیان بر او زده‌اند، تنها یک توصیف بیرونی نیست، بلکه بخشی از نیرویی است که می‌کوشد امکان انتخاب را از او بگیرد. اهمیت شخصیت در آن است که صرفاً موضوع نجات یا عشق نیست: او باید دربارهٔ هویت خود تصمیم بگیرد و با پیامدهای آن روبه‌رو شود. اجرای Ju Jing Yi به شخصیت گرمی و سرسختی می‌بخشد و تغییرات عاطفی او را برای مخاطب قابل‌دنبال‌کردن می‌کند. بااین‌همه، تحول وی ژی گاهی بیش از آنکه از رشد تدریجی برآید، تابع چرخش‌های بزرگ داستانی است؛ بنابراین بعضی مراحل دگرگونی‌اش مجال کافی برای رسوب‌کردن پیدا نمی‌کنند. یان یو و کشاکش میان وظیفه و عاطفه یان یو در مقام خدای خورشید، از همان ابتدا حامل مسئولیتی است که رابطه‌اش با وی ژی را پیچیده می‌کند. این موقعیت، زمینهٔ مناسبی برای بررسی کشمکش میان وظیفهٔ عمومی و پیوند شخصی فراهم می‌آورد. Guo Junchen نقش را با لحنی آرام و مهار‌شده پیش می‌برد؛ در لحظات صمیمانه، این خویشتن‌داری می‌تواند به شخصیت وقار ببخشد، اما در بخش‌هایی نیز از شدت عاطفی رویارویی‌ها می‌کاهد. رابطهٔ دو شخصیت زمانی اثرگذارتر می‌شود که سریال به‌جای اتکا به اعلام عشق یا تقدیر، مکث می‌کند تا اعتماد و آسیب‌پذیری آنان را نشان دهد. صحنه‌های شیرین و لحظه‌های اندوه‌بار از همین پیوند تغذیه می‌کنند، هرچند توازن میان این دو همیشه یکسان نیست. عاشقانه‌ای میان شیرینی و اندوه رابطهٔ مرکزی سریال بر تضاد میان لحظات لطیف و چشم‌انداز تراژیک بنا شده است. داستان اجازه می‌دهد دلبستگی دو شخصیت با شوخی‌های کوچک، مراقبت متقابل و نزدیکی تدریجی شکل بگیرد، اما پیوسته سایهٔ خطر و پیشگویی را نیز بر آن می‌اندازد. این رفت‌وآمد، در بهترین لحظات، ضرباهنگی عاطفی می‌سازد: شیرینی رابطه نه جدا از اندوه، بلکه در برابر آن معنا پیدا می‌کند. در بخش‌هایی دیگر، تأکید مکرر بر رنج و جدایی ممکن است اثرگذاری غم را کاهش دهد؛ وقتی بحران‌ها پی‌درپی می‌آیند، فرصت آرام‌گرفتن شخصیت‌ها و مخاطب کمتر می‌شود. به همین دلیل، عاشقانهٔ اثر هم‌زمان دلنشین و فرساینده است.