دیوید آلن در «Fear and Desire» راوی فیلم است و صدایش در آغاز، فضای داستان را معرفی میکند و چارچوبی شاعرانه و تأملبرانگیز برای روایت میسازد. اطلاعات زندگی و کارنامه سینمایی او محدود است و در منابع مربوط به فیلم، عمدتاً بهعنوان گوینده و راوی شناخته میشود، نه یکی از بازیگران حاضر در صحنه. روایت او جنگل و سربازان را از زمان و جنگی مشخص جدا میکند و بر ترس، تردید و مرگ بهعنوان تجربههایی همگانی تأکید میگذارد.