وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

عاشقانه‌ای در حصارِ خلوت «A Love Like This» در ظاهر با وعده‌ای آشنا آغاز می‌شود: پل و لیا، دو دلداده‌ای که پیوندشان به سال‌های دور بازمی‌گردد، برای تعطیلاتی دونفره به خانه‌ای ساحلی در مالیبو می‌روند. اما این خلوت رمانتیک از همان ابتدا زیر سایه حقیقتی قرار دارد که معنای دیدارشان را پیچیده می‌کند.

فیلم به‌جای آنکه صرفاً داستان وصال دوباره دو عاشق قدیمی باشد، به موقعیتی می‌پردازد که عشق را در برابر تعهد، خاطره را در برابر زندگی روزمره و اشتیاق را در برابر پیامدهای اخلاقی قرار می‌دهد. همین تضاد، سرچشمه اصلی کشمکش اثر است؛ کشمکشی که گاه به لحظاتی صادقانه و جذاب می‌رسد و گاه در دام تکرار و کم‌رمقی می‌افتد.

خلوتی زیبا، اما نه بی‌دغدغه مالیبو و خانه ساحلی فقط پس‌زمینه‌ای خوش‌منظر برای یک ملاقات عاشقانه نیستند؛ فضای باز و آرام آن‌ها در برابر آشفتگی درونی شخصیت‌ها قرار می‌گیرد. هرچه محیط دلپذیرتر و دور از هیاهوی معمول به نظر می‌رسد، شکاف میان این تصویر آرام و واقعیت زندگی پل و لیا آشکارتر می‌شود.

خلوتی که قرار است پناهگاهی برای عشق باشد، به‌تدریج به مکانی برای رویارویی با انتخاب‌ها و عواقبشان بدل می‌شود. با این همه، زیبایی موقعیت به‌تنهایی برای ساختن درامی ماندگار کافی نیست. گاهی فیلم بیش از اندازه به فضای دلنشین و موقعیت مرکزی خود تکیه می‌کند و کمتر می‌کوشد از آن‌ها لایه‌های تازه‌ای بیرون بکشد.

« اما این خلوت رمانتیک از همان ابتدا زیر سایه حقیقتی قرار دارد که معنای دیدارشان را پیچیده می‌کند. »

روایت و ریتم؛ جریان داستان

خانه ساحلی می‌تواند استعاره‌ای از دنیایی باشد که این دو برای خود ساخته‌اند؛ اما فیلم همیشه نمی‌تواند این استعاره را به کشفی دراماتیک تبدیل کند. نتیجه، اثری است که از نظر حال‌وهوا قابل‌قبول می‌ماند، بی‌آنکه در همه لحظات از ظرفیت بصری و روایی محیطش بهره ببرد. جاذبه‌ای که میان بازیگران شکل می‌گیرد مهم‌ترین امتیاز فیلم، کشش میان پل و لیا است.

رابطه‌ای که بر خاطره و سابقه‌ای طولانی تکیه دارد، باید با نشانه‌هایی از صمیمیت و آشنایی دیرپا باورپذیر شود؛ بازیگران در بخش‌هایی از فیلم چنین حسی را منتقل می‌کنند. نزدیکی آن‌ها صرفاً در دیالوگ‌های عاشقانه خلاصه نمی‌شود، بلکه در مکث‌ها، واکنش‌ها و شیوه‌ای که حضور یکدیگر را می‌پذیرند نیز نمود پیدا می‌کند.

به همین دلیل، تماشاگر می‌تواند بفهمد چرا این پیوند هنوز برایشان نیرویی جذاب دارد، حتی وقتی موقعیت اخلاقی‌شان ناراحت‌کننده است. Emmanuelle Chriqui در نقش لیا حضوری دلنشین دارد و به شخصیتش نوعی دسترس‌پذیری عاطفی می‌بخشد. او می‌کوشد میان میل به نزدیکی و آگاهی از مسئولیت‌های بیرون از رابطه تعادل برقرار کند؛ تعادلی که گاه در بازی‌اش ملموس می‌شود.

در مقابل، نقش‌آفرینی Hayes MacArthur در مقام پل بخشی از انرژی رابطه را تأمین می‌کند. او در لحظات صمیمانه و آسیب‌پذیر، گرمایی دارد که به باورپذیری پیوند کمک می‌کند. این دو در کنار هم، در بهترین لحظات فیلم، چیزی را ایجاد می‌کنند که فیلمنامه به‌تنهایی همیشه از پس آن برنمی‌آید: حسِ رابطه‌ای که هم سابقه دارد و هم هنوز زنده است.

« جاذبه‌ای که میان بازیگران شکل می‌گیرد مهم‌ترین امتیاز فیلم، کشش میان پل و لیا است. »

شخصیت‌ها و اجرا

عشق در برابر وجدان فیلم زمانی جان می‌گیرد که اجازه می‌دهد احساسات متناقض شخصیت‌ها کنار هم باقی بمانند. عشق پل و لیا در این روایت نه کاملاً پاک و خیال‌انگیز است و نه به‌آسانی می‌توان آن را محکوم کرد و کنار گذاشت. کشش میانشان می‌تواند دلنشین باشد، اما آگاهی از زندگی‌های دیگری که بیرون از این خلوت جریان دارند، همان کشش را به تجربه‌ای معذب‌کننده تبدیل می‌کند.

تماشاگر ممکن است هم‌زمان مجذوب صمیمیت این دو شود و درباره بهای آن برای اطرافیانشان بیندیشد. این دودلی از نقاط قوت فیلم است. عذاب وجدان در اینجا صرفاً مانعی برای پیشبرد داستان نیست؛ بخشی از بافت عاطفی رابطه است. شخصیت‌ها نمی‌توانند برای مدتی طولانی خود را از جهان بیرون جدا کنند، حتی اگر بخواهند.

هر تماس و یادآوری از زندگی واقعی، خلوتشان را ترک می‌اندازد و آن‌ها را با فاصله میان تصویری که از عشقشان ساخته‌اند و واقعیتی که در آن زندگی می‌کنند روبه‌رو می‌سازد. با این حال، فیلم گاهی این کشمکش را بیشتر اعلام می‌کند تا آنکه به‌طور عمیق بکاود؛ ازاین‌رو، تأثیر اخلاقی ماجرا در برخی لحظات از حد ناراحتی و تأمل کوتاه فراتر نمی‌رود.

فیلمنامه‌ای گرفتار میان آشنایی و تکرار یکی از دشواری‌های فیلم، دیالوگ‌های آغازین آن است. بعضی گفت‌وگوها بیش از آنکه از موقعیت و شخصیت‌ها بجوشند، برای رساندن اطلاعات یا تثبیت فضای عاشقانه به نظر می‌رسند. همین حالت تصنعی، ورود به جهان فیلم را کمی دشوار می‌کند. پس از آنکه رابطه و شرایط پیچیده‌اش روشن‌تر می‌شود، گفت‌وگوها تا اندازه‌ای روان‌تر می‌شوند؛ اما فیلمنامه هیچ‌گاه کاملاً از حس آشنایی و ساختگی‌بودن فاصله نمی‌گیرد.

« عشق در برابر وجدان فیلم زمانی جان می‌گیرد که اجازه می‌دهد احساسات متناقض شخصیت‌ها کنار هم باقی بمانند. »

فضا و فرم؛ لحن بصری

اصل قصه نیز از الگوی شناخته‌شده عاشقانه‌ای بهره می‌برد: دو نفر که گذشته‌ای مشترک دارند، در فرصتی کوتاه به رابطه‌ای قدیمی بازمی‌گردند و ناچار می‌شوند درباره معنای عشق و آینده خود بیندیشند. آشنایی این الگو به‌خودی‌خود ایراد نیست، اما اثر باید در شخصیت‌پردازی یا نگاه تازه‌اش چیزی فراتر از انتظار عرضه کند.

«A Love Like This» تنها گاه‌به‌گاه موفق می‌شود چنین کند. در بسیاری از لحظات، رابطه بیشتر بر خاطره و جاذبه تکیه دارد تا بر شناختی تازه از دو شخصیت؛ به همین سبب، عاشقانه فیلم برای بخشی از تماشاگران کم‌رمق یا حتی بی‌اثر می‌ماند. ریتمی نابرابر و تجربه‌ای دوگانه ساختار متمرکز فیلم امکان می‌دهد بخش بزرگی از توجه بر رابطه اصلی بماند، اما همین تمرکز گاهی به یکنواختی می‌انجامد.

برخی صحنه‌ها تنش عاطفی را بالا می‌برند و حس می‌شود تصمیمی مهم در حال شکل‌گیری است؛ برخی دیگر در همان وضعیت احساسی درجا می‌زنند. تکرار تردیدها و گفت‌وگوهای مشابه، ریتم را کند می‌کند و ممکن است حوصله تماشاگر را سر ببرد. این کندی همیشه به معنای تأمل عمیق نیست؛ گاهی بیشتر نشان می‌دهد که فیلم برای پیش‌بردن کشمکش خود به لحظه‌ای تازه نیاز دارد.

از سوی دیگر، کندی روایت می‌تواند با موضوع فیلم نیز تناسب پیدا کند. پل و لیا در فضایی محدود فرصت پیدا می‌کنند از هیجان دیدار دوباره به نگرانی درباره پیامدهای آن برسند. مشکل آنجاست که فیلم در همه بخش‌ها این گذار را با ظرافت یکسان شکل نمی‌دهد. بنابراین تجربه تماشاگر دوگانه است: گاهی رابطه را از نزدیک و با حساسیت دنبال می‌کند و گاهی احساس می‌کند داستان همان احساس را با صورت‌بندی‌های متفاوت تکرار می‌کند.

« A Love Like This» تنها گاه‌به‌گاه موفق می‌شود چنین کند. »

قوت‌ها و کاستی‌ها

جمع‌بندی «A Love Like This» در بهترین لحظاتش فیلمی درباره ناسازگاری میان آرزوی عاشقانه و واقعیت زندگی است؛ اثری که می‌فهمد یک رابطه می‌تواند همزمان جذاب، صمیمی و آزاردهنده باشد. شیمی میان Emmanuelle Chriqui و Hayes MacArthur و بازی دلنشین Chriqui به فیلم نیرویی می‌بخشند که ضعف‌های فیلمنامه را تا اندازه‌ای جبران می‌کند.

همچنین حس دودلی و عذاب وجدان، به رابطه عمقی اخلاقی می‌دهد و مانع می‌شود آن را صرفاً داستانی رمانتیک و بی‌هزینه ببینیم. در برابر این امتیازها، دیالوگ‌های نه‌چندان طبیعی آغازین، قصه‌ای آشنا و کم‌رمق و ریتمی که در بخش‌هایی فرساینده می‌شود، از اثر می‌کاهند. رابطه پنهانی نیز ممکن است به‌جای آنکه تماشاگر را کاملاً با خود همراه کند، او را در فاصله‌ای انتقادی و ناراحت‌کننده نگه دارد؛ فاصله‌ای که گاهی به سود پیچیدگی فیلم است و گاهی مانع درگیرشدن عاطفی می‌شود.

حاصل، عاشقانه‌ای قابل‌تماشا اما نه چندان ماندگار است: فیلمی که لحظاتی از صداقت و کشش دارد، ولی برای رسیدن به عمق و تازگی بیشتر، به شخصیت‌پردازی دقیق‌تر و روایتی پرتحرک‌تر نیاز داشت.