وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

فیلم سرقتی با چهره‌ای نامتعارف «Sneakers» که Phil Alden Robinson در سال ۱۹۹۲ ساخت، از همان آغاز میان دو قلمرو رفت‌وآمد می‌کند: تریلر جاسوسیِ مبتنی بر فناوری و کمدیِ گروهیِ سرقت‌محور. محور داستان، مارتین بیشاپ و گروهی از متخصصان امنیت است که کارشان آزمودن راه‌های نفوذ به سامانه‌های حفاظتی است.

مأموریتی که در ظاهر عملیاتی محدود به نظر می‌رسد، آن‌ها را به ماجرایی پرمخاطره‌تر می‌کشاند؛ اما ارزش فیلم تنها در معمای دستگاه رمزگشا یا خطرهای پیرامون آن نیست. جذابیت اصلی‌اش در شیوه‌ای است که آدم‌هایی با مهارت‌ها و خلق‌وخوهای متفاوت را کنار هم می‌نشاند و از همکاری‌شان هم تعلیق می‌سازد و هم شوخی.

« محور داستان، مارتین بیشاپ و گروهی از متخصصان امنیت است که کارشان آزمودن راه‌های نفوذ به سامانه‌های حفاظتی است. »

روایت و ریتم؛ جریان داستان

فیلم برای معرفی جهان خود به مقدمه‌ای کوتاه از گذشته متوسل می‌شود و سپس به فضای معاصر داستان می‌رسد. این پیوند میان گذشته و حال، به مارتین بُعدی بیش از «رئیس یک گروه حرفه‌ای» می‌دهد: او مردی است که سابقه و انتخاب‌های قدیمی‌اش هنوز بر زندگی کنونی سایه دارند. همین پیشینه، مأموریت تازه را از یک کار صرفاً فنی فراتر می‌برد و به آن وجهی شخصی می‌بخشد، بی‌آنکه فیلم از همان ابتدا همه اطلاعاتش را آشکار کند.

گروه؛ نیروی محرک واقعی قصه ترکیب گروه از نخستین امتیازهای فیلم است. مارتین با بازی Robert Redford، رهبر آرام و حسابگر جمع است؛ اما فیلم نمی‌گذارد توانایی‌های او همه فضا را تصاحب کند. Donald Crease، مأمور پیشین سازمان اطلاعاتی با بازی Sidney Poitier، تجربه عملیاتی و احتیاط را به گروه می‌آورد.

« فیلم برای معرفی جهان خود به مقدمه‌ای کوتاه از گذشته متوسل می‌شود و سپس به فضای معاصر داستان می‌رسد. »

شخصیت‌ها و اجرا

Darren «Mother» با بازی Dan Aykroyd، شیفته نظریه‌های توطئه است و حتی در لحظه‌های عادی نیز ذهنش در جست‌وجوی طرحی پنهان می‌گردد. Whistler، با بازی David Strathairn، متخصص صدا و تلفن است و حضورش یادآور آن است که دسترسی به اطلاعات تنها از مسیر صفحه‌نمایش نمی‌گذرد. Carl، جوان‌تر و چابک‌ترِ گروه با بازی River Phoenix، انرژی و مهارت فنی نسل دیگری را نمایندگی می‌کند.

Liz با بازی Mary McDonnell نیز پیوندی عاطفی و روایی با مارتین دارد. این شخصیت‌ها به‌جای آنکه صرفاً ابزارهایی برای پیشبرد نقشه باشند، با تفاوت‌هایشان به صحنه‌ها جان می‌دهند. شوخی‌ها، مکث‌ها و اختلاف‌نظرها اغلب از همین فاصله میان شخصیت‌ها پدید می‌آیند. فیلم به‌خوبی می‌فهمد که یک گروه سرقتیِ سرگرم‌کننده فقط به مجموعه‌ای از تخصص‌ها نیاز ندارد؛ باید بتواند تماشاگر را به هم‌نشینی با اعضای آن علاقه‌مند کند.

« Carl، جوان‌تر و چابک‌ترِ گروه با بازی River Phoenix، انرژی و مهارت فنی نسل دیگری را نمایندگی می‌کند. »

فضا و فرم؛ لحن بصری

«Sneakers» در این زمینه موفق است: آدم‌هایش

« Sneakers» در این زمینه موفق است: آدم‌هایش »