وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

روایتی میان قصه و حس «If I Can’t Have Love, I Want Power» بیش از آن‌که روایتی سینمایی با مسیر روشن و پاسخ‌های قطعی باشد، تجربه‌ای دیداری‌ـ‌شنیداری است؛ اثری که می‌کوشد احساس را پیش از منطق به تماشاگر منتقل کند. فیلم به جهان لیلا، ملکه‌ای جوان و باردار، قدم می‌گذارد و او را در چنبرهٔ مناسباتی قرار می‌دهد که عشق، قدرت و آسیب‌پذیری را به هم گره می‌زنند.

روایت و ریتم؛ جریان داستان

اما قصه به‌جای آن‌که همهٔ پیوندها را توضیح دهد، با اشاره‌ها، تصویرها و حال‌وهوا پیش می‌رود. این انتخاب، هم سرچشمهٔ جذابیت فیلم است و هم مهم‌ترین مانع آن. تماشاگر در بسیاری از لحظات باید خودش میان نشانه‌ها ارتباط برقرار کند و از جزئیات بصری و موسیقایی معنایی بسازد. چنین رویکردی به فیلم کیفیتی رؤیاگون می‌دهد، اما همیشه به رازآلودگی ثمربخش نمی‌انجامد.

« اما قصه به‌جای آن‌که همهٔ پیوندها را توضیح دهد، با اشاره‌ها، تصویرها و حال‌وهوا پیش می‌رود. »

شخصیت‌ها و اجرا

گاه ابهام به‌جای آن‌که کنجکاوی برانگیزد، فاصله ایجاد می‌کند؛ به‌ویژه هنگامی که روایت اطلاعات کافی برای درک انگیزه‌ها و نسبت شخصیت‌ها به دست نمی‌دهد. فیلم از مخاطب می‌خواهد با احساسات و نمادهایش همراه شود، بی‌آن‌که همیشه تکیه‌گاهی روایی برای این همراهی فراهم کند. بارداری، عشق و قدرت در مرکز اثر، تجربهٔ زنی قرار دارد که بدن و آینده‌اش به میدان

« بارداری، عشق و قدرت در مرکز اثر، تجربهٔ زنی قرار دارد که بدن و آینده‌اش به میدان »