وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

بازگشت به سرزمینی آشنا «The Last Kingdom: Seven Kings Must Die» بیش از آن‌که ماجرایی مستقل باشد، واپسین ایستگاه سفرِ اوترد و همراهان اوست؛ روایتی که از مرگ شاه ادوارد و خلأ قدرت پس از آن آغاز می‌شود و بار دیگر قهرمانش را میان وفاداری‌های شخصی و آرمان وحدت انگلستان قرار می‌دهد. فیلم در زمانی فشرده می‌کوشد هم بحران سیاسی تازه‌ای را شکل دهد و هم به مسیری که مجموعه سال‌ها پیموده، فرجامی عاطفی ببخشد.

روایت و ریتم؛ جریان داستان

نتیجه برای مخاطب قدیمی، پیش از هر چیز، بازگشت به جهانی آشناست: جهانی از پیمان‌های شکننده، نبردهای خونین و شخصیت‌هایی که رابطه‌شان با اوترد در طول زمان معنا یافته است. این آشنایی، امتیازی مهم اما دووجهی است. تماشاگران مجموعه از همان آغاز با تاریخچه و عاطفه‌ای وارد فیلم می‌شوند که اثر برای ساختنش به زمان نیاز ندارد؛ اما همین وابستگی، فیلم را برای بیننده‌ای که پیش‌تر با قصه همراه نبوده دشوار می‌کند.

شخصیت‌ها و اجرا

بسیاری از وزن احساسی صحنه‌ها نه از توضیح‌های تازه، بلکه از خاطره‌ی شخصیت‌ها و مناسبات گذشته می‌آید. بنابراین فیلم را باید بیش از آن‌که اثری کاملاً خودبسنده بدانیم، همچون ادامه‌ای فشرده و پایان‌بخش برای داستانی طولانی تماشا کرد. بازگشت قهرمان و یارانش حضور دوباره‌ی اوترد، فینان و سیه‌تریک، نیروی زنده و دلنشین فیلم است.

« بسیاری از وزن احساسی صحنه‌ها نه از توضیح‌های تازه، بلکه از خاطره‌ی شخصیت‌ها و مناسبات گذشته می‌آید. »

فضا و فرم؛ لحن بصری

جذابیت این سه نفر فقط در مهارت جنگی‌شان خلاصه نمی‌شود؛ میانشان نوعی آشنایی و اعتماد شکل گرفته که در لحظه‌های کوتاه نیز به چشم می‌آید. شوخی‌های پراکنده، مراقبت از یکدیگر و آمادگی برای همراهی در موقعیت‌های خطرناک، به فیلم گرمایی انسانی می‌دهد که در میان کشمکش‌های پادشاهان و لشکرکشی‌ها ضروری است.

قوت‌ها و کاستی‌ها

از همین رو، هر بار که این گروه در کنار هم ظاهر می‌شود، اثر از فضای صرفاً سیاسی فاصله می‌گیرد و به رابطه‌هایی بازمی‌گردد که مخاطب برایشان دل‌بسته است. اوترد نیز همچنان مرکز ثقل روایت باقی می‌ماند

« اوترد نیز همچنان مرکز ثقل روایت باقی می‌ماند »