نقد و بررسی

نقد رقص امپراتوری آسمان (Dance of the Sky Empire) | 2020

فانتزیِ هویت و همزیستی «Dance of the Sky Empire» از ایده‌ای آشنا اما پربار آغاز می‌کند: در روزگار دودمان تانگ، انسان‌ها و قوم کون‌وو در همسایگی یکدیگر زندگی می‌کنند، اما آرامش این هم‌زیستی بیش از آن‌که استوار باشد، آتش‌بسی شکننده است. لی شوان، جوانی با تبار دوگانه، ناخواسته به نقطهٔ تلاقی این جهان‌ها بدل می‌شود؛ کسی که نه می‌تواند به‌آسانی به یکی از دو سوی هویت خود پناه ببرد و نه از پیامدهای تعلق هم‌زمانش بگریزد. سریال در همین کشاکش، پرسشی ساده و درعین‌حال جذاب را پیش می‌کشد: آیا می‌توان میان دو جامعهٔ بدگمان، پیوندی ساخت، بی‌آن‌که یکی را به سود دیگری انکار کرد؟ این پرسش ظرفیت درامی جدی دارد، اما اثر آگاهانه آن را در قالب فانتزی جوان‌پسند، ماجراجویی مدرسه‌ای و عاشقانه‌ای سبک عرضه می‌کند. بنابراین بهتر است از آن انتظار تأملی فلسفی و پیوسته دربارهٔ تعصب یا سیاست نداشت. مضمون هویت و تعلق در سریال حضور دارد، اما بیشتر نقش زمینه‌ای برای ماجراها و روابط را بازی می‌کند تا موضوعی که با دقت و ژرفا کاویده شود. لی شوان؛ قهرمانی با روحیه‌ای بازیگوش بخش مهمی از کشش سریال به شخصیت لی شوان و بازی Xu Kai وابسته است. او قهرمانی نیست که از نخستین لحظه با وقار و فداکاری شناخته شود؛ شوخ‌طبعی، زیرکی و گاه بی‌خیالی‌اش، تصویری سبک‌تر و صمیمی‌تر از قهرمان فانتزی می‌سازد. شوخی‌های او، به‌ویژه در فضای مدرسه، به سریال ضرباهنگی سرزنده می‌بخشند و اجازه نمی‌دهند فضای درگیری‌های دو قوم بیش از حد سنگین شود. این ویژگی هم امتیاز اثر است و هم محدودیت آن. بازیگوشی لی شوان تماشای او را لذت‌بخش می‌کند و حضورش می‌تواند صحنه‌هایی معمولی را زنده نگه دارد؛ بااین‌حال، گاهی همین لحن کمیک، گذار شخصیت از جوانی سبک‌سر به چهره‌ای مسئول را کم‌وبیش آسان و کم‌عمق جلوه می‌دهد. تحول او بیش از آن‌که با دگرگونی‌های درونی پیچیده ساخته شود، از دل موقعیت‌های پیاپی و آشکارشدن تدریجی واقعیت‌های پیرامونش شکل می‌گیرد. حاصل، شخصیتی دل‌نشین و تماشایی است، نه لزوماً شخصیتی پرابهام و چندلایه. مدرسه؛ جهان کوچک و پرتحرک سریال آکادمی مویون یکی از مؤثرترین انتخاب‌های روایی اثر است. مدرسه به داستان امکان می‌دهد شخصیت‌ها را در موقعیت‌هایی روزمره‌تر کنار هم قرار دهد: رقابت، تمرین، آزمون، شوخی و شکل‌گیری دوستی‌ها. در این فضا، اختلاف‌های بزرگ میان انسان‌ها و کون‌وو به تجربه‌هایی کوچک و شخصی ترجمه می‌شود و تماشاگر می‌تواند پیش از ورود به کشمکش‌های وسیع‌تر، با روابط و خلق‌وخوی شخصیت‌ها آشنا شود. بخش مدرسه از نظر لحن نیز به سریال هویت می‌دهد. در این‌جا «Dance of the Sky Empire» بیش از هر جای دیگر سبک و خوش‌تماشا به نظر می‌رسد؛ ماجراها ریتمی بازیگوش دارند و گروه شخصیت‌ها فرصت می‌یابند در کنار خط اصلی داستان، لحظه‌هایی کم‌تنش‌تر خلق کنند. موسیقی و اجراهای مرتبط با رقص نیز بر همین کیفیت می‌افزایند و از عناصر به‌یادماندنی مجموعه‌اند. البته همین فضای خوش‌ساخت، معیار مقایسه‌ای دشواری برای بخش‌های بعدی می‌شود: وقتی داستان از آکادمی فاصله می‌گیرد، انسجام و سرزندگی آغازین همیشه حفظ نمی‌شود. روابط عاطفی و شیمی بازیگران رابطهٔ لی شوان و سو یوئلینگ بر تضاد میان احساس و وظیفه بنا شده است. سو یوئلینگ با هدفی مشخص وارد محیط انسانی می‌شود، اما نزدیکی‌اش به لی شوان کم‌کم او را در موقعیتی پیچیده‌تر قرار می‌دهد. این تقابل، به‌خودی‌خود ظرفیت یک عاشقانهٔ پرتنش را دارد: هر دو شخصیت بخشی از حقیقت را پنهان می‌کنند و هر یک به نحوی میان خواستهٔ شخصی و مسئولیتی بزرگ‌تر گرفتار است. سریال از این ظرفیت برای ساخت لحظه‌های دل‌نشین و گاه طنزآمیز بهره می‌برد، هرچند در پرداخت عمیق‌ترِ تعارض‌های عاطفی همیشه به اندازهٔ کافی مکث نمی‌کند. حضور لونگ وی‌اِر و دیگر شخصیت‌های فرعی، شبکهٔ روابط را گسترده‌تر می‌کند و به داستان رنگ‌وبویی از رقابت و سوءتفاهم می‌دهد. شیمی بازیگران از دلایل اصلی همراهی با این خط‌های عاطفی است؛ رابطه‌ها حتی زمانی که متن از کلیشه‌های آشنای عاشقانه فاصله نمی‌گیرد، به‌واسطهٔ هماهنگی بازیگران جان می‌گیرند. در مقابل، تمرکز بر زوج‌ها و خرده‌روایت‌های جانبی گاهی بیش از اندازه می‌شود و مسیر اصلی داستان را به حاشیه می‌راند.