نقد و بررسی
نقد غیر محتمل (مجازی) (Long Shot) | 2019
وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد
برخورد دو جهان «Long Shot» ساختهٔ Jonathan Levine، کمدی عاشقانه‌ای است که از برخورد دو شخصیت با فاصله‌ای چشمگیر در جایگاه اجتماعی و سبک زندگی‌شان نیرو می‌گیرد. فرد فلارسکی روزنامه‌نگاری آرمان‌گرا و بی‌قرار است که به‌تازگی با شارلوت فیلد، دل‌باختهٔ دوران نوجوانی‌اش، دوباره روبه‌رو شده؛ زنی که اکنون از بانفوذترین چهره‌های سیاسی جهان است و برای ورود به رقابت ریاست‌جمهوری آماده می‌شود.
شارلوت فرد را برای نوشتن سخنرانی‌هایش به کار می‌گیرد و همین تصمیم، او را به درون جهانی می‌کشاند که آداب، مصلحت‌ها و محاسباتش با روحیهٔ صریح و سرکش او سازگار نیست. فیلم از همین فاصله، هم برای ساختن موقعیت‌های طنز بهره می‌گیرد و هم زمینهٔ رابطه‌ای نامتعارف را فراهم می‌کند. فرض داستانی فیلم به‌تنهایی تازه نیست: دو آدم ناسازگار به یکدیگر نزدیک می‌شوند و ناچارند در مسیر رابطه، برداشت‌هایشان از خود و جهان را دوباره بسنجند.
تازگی نسبی اثر در انتخاب مشاغل و موقعیت‌های متفاوت شخصیت‌هاست. سیاست در اینجا تنها پس‌زمینه‌ای تزئینی برای عاشقانه نیست؛ دست‌کم در آغاز، بخشی از علت تنش و تفاوت میان این دو است. بااین‌حال، فیلم در همهٔ لحظات نمی‌تواند این دو مسیر روایی را به شکلی یکپارچه پیش ببرد. شیمی بازیگران و جاذبهٔ رابطه مهم‌ترین امتیاز «Long Shot» پیوندی است که میان Charlize Theron و Seth Rogen شکل می‌گیرد.
« فیلم از همین فاصله، هم برای ساختن موقعیت‌های طنز بهره می‌گیرد و هم زمینهٔ رابطه‌ای نامتعارف را فراهم می‌کند. »
روایت و ریتم؛ جریان داستان
از نظر چهره‌پردازی و منش اجتماعی، این زوج در نگاه نخست انتخابی نامتعارف به نظر می‌رسند؛ اما بازیگران با اعتمادبه‌نفس، این ناهمخوانی را به بخشی از جذابیت رابطه بدل می‌کنند. Theron شارلوت را زنی توانمند و حسابگر نشان می‌دهد، بی‌آنکه او را به تصویری سرد و دست‌نیافتنی فروبکاهد. در سوی دیگر، Rogen فرد را با همان شلختگی و شوخ‌طبعی آشنایش بازی می‌کند، اما به او شور اخلاقی و آسیب‌پذیری هم می‌بخشد.
رابطهٔ آن‌ها نه فقط با تفاوت ظاهری، بلکه با شیوهٔ دیدن جهان پیش می‌رود. فرد از گفتن آنچه باور دارد ابایی ندارد؛ شارلوت اما در موقعیتی قرار دارد که هر واژه و تصمیم ممکن است پیامد سیاسی داشته باشد. این تضاد بارها به موقعیت‌های خنده‌دار می‌انجامد، اما امکان صمیمیت را نیز فراهم می‌کند: هر یک چیزی در دیگری می‌بیند که در زندگی خودش کم‌رنگ شده است.
بازی مشترک دو بازیگر به‌ویژه هنگامی دلنشین می‌شود که فیلم به‌جای تکیه بر شوخی‌های پرصدا، اجازه می‌دهد شخصیت‌ها بی‌پرده با هم حرف بزنند. طنز؛ از شوخی شخصی تا هجو سیاسی فیلم میان طنز بدنی و کلامیِ آشنای آثار Seth Rogen و هجو دنیای سیاست حرکت می‌کند. بخشی از شوخی‌ها از برخورد فرد با محیط رسمی و تشریفاتی پیرامون شارلوت پدید می‌آیند؛ بخشی دیگر از تلاش او برای واردکردن زبان مستقیم و بی‌پیرایه‌اش به سخنرانی‌هایی که معمولاً با دقت و ملاحظه نوشته می‌شوند.
« Theron شارلوت را زنی توانمند و حسابگر نشان می‌دهد، بی‌آنکه او را به تصویری سرد و دست‌نیافتنی فروبکاهد. »
شخصیت‌ها و اجرا
نتیجه در بهترین لحظات، طنزی است که از شخصیت‌ها و موقعیت‌ها سرچشمه می‌گیرد، نه صرفاً از کنار هم گذاشتن چند جملهٔ خنده‌دار. اما شوخی‌های سیاسی فیلم همواره به همان اندازه موفق نیستند. اثر گاه به جای آنکه تناقضی را با ظرافت بپروراند، به اشاره‌ای آشنا یا کنایه‌ای گذرا بسنده می‌کند. در چنین لحظاتی، طنز نه آن‌قدر تیز است که هجو را به یادماندنی کند و نه آن‌قدر تازه که کلیشه‌های معمول کمدی سیاسی را از نو بسازد.
این ضعف به‌خصوص زمانی محسوس می‌شود که داستان می‌خواهد هم‌زمان دربارهٔ رقابت انتخاباتی، رسانه و مصالحه‌های سیاسی حرف بزند؛ موضوع‌هایی که ظرفیت بیشتری از آنچه فیلم به کار می‌گیرد دارند. سیاست و پرسشِ اصالت یکی از محورهای جذاب فیلم، مسئلهٔ اصالت در برابر مصلحت است. شارلوت برای رسیدن به جایگاهی بالاتر باید با تصویری که از او انتظار می‌رود کنار بیاید: چه چیزی را بگوید، چگونه آن را بیان کند و تا چه اندازه از خواسته‌های شخصی‌اش فاصله بگیرد.
فرد در مقابل، روزنامه‌نگاری است که به صداقت و استقلال حرفه‌ای بها می‌دهد، اما خود نیز از محدودیت‌ها و تناقض‌هایش برکنار نیست. همکاری این دو، پرسشی ساده اما مؤثر پیش می‌کشد: آیا می‌توان در ساختار قدرت پیش رفت، بی‌آنکه صدای واقعی خود را از دست داد؟ فیلم این پرسش را با لحنی سبک و سرگرم‌کننده طرح می‌کند، نه در قالب درامی سیاسیِ عمیق.
« اما شوخی‌های سیاسی فیلم همواره به همان اندازه موفق نیستند. »
فضا و فرم؛ لحن بصری
همین انتخاب برای کمدی عاشقانه‌ای که قصد دارد مخاطب را سرحال کند منطقی است، ولی از عمق نگاه سیاسی آن می‌کاهد. سیاست اغلب وقتی اهمیت پیدا می‌کند که رابطهٔ دو شخصیت را به آزمون می‌گذارد؛ کمتر پیش می‌آید که خود به موضوعی مستقل و چندلایه تبدیل شود. بنابراین تماشاگرانی که انتظار نقدی جدی از سازوکار قدرت یا کارزارهای انتخاباتی دارند، ممکن است فیلم را کم‌مایه‌تر از ظرفیت موضوعش بیابند.
ریتم و ساختار روایت «Long Shot» نزدیک به دو ساعت زمان دارد و این مدت برای قصه‌ای که بر دو شخصیت اصلی و کشاکش میان رابطه و سیاست تکیه می‌کند، گاه بیش از اندازه کش‌دار احساس می‌شود. آغاز فیلم برای جا انداختن موقعیت و معرفی جهان شخصیت‌ها زمان صرف می‌کند و پس از آن نیز روایت میان بخش‌های عاشقانه، کمدی و سیاسی جابه‌جا می‌شود.
بعضی صحنه‌ها به‌خوبی فرصت می‌دهند که رابطه شکل بگیرد؛ برخی دیگر بیشتر حس می‌شوند که برای پرکردن فاصلهٔ میان نقاط اصلی داستان افزوده شده‌اند. مشکل اصلی صرفاً کندی نیست، بلکه ناهماهنگی میان لحن‌هاست. گاهی فیلم به کمدی رمانتیکِ گرم و صمیمی نزدیک می‌شود و گاهی می‌خواهد هجوی پرتحرک از فضای سیاسی ارائه کند.
« همین انتخاب برای کمدی عاشقانه‌ای که قصد دارد مخاطب را سرحال کند منطقی است، ولی از عمق نگاه سیاسی آن می‌کاهد. »
قوت‌ها و کاستی‌ها
این دو لحن می‌توانستند یکدیگر را غنی‌تر سازند، اما اتصالشان همیشه نرم و طبیعی نیست. در نتیجه، روایت در بخش‌هایی پراکنده به نظر می‌رسد و تمرکز خود را از رابطهٔ اصلی می‌گیرد. تدوین فشرده‌تر و حذف برخی موقعیت‌های فرعی می‌توانست به فیلم ضرباهنگی چابک‌تر بدهد، بی‌آنکه از شخصیت‌پردازی یا فضای شاد آن بکاهد.
بازیگران مکمل و حال‌وهوای فیلم بازیگران مکمل به فیلم انرژی می‌بخشند و دنیای شارلوت را از یک پس‌زمینهٔ بی‌چهره فراتر می‌برند. مشاوران و همراهان سیاسی او واکنش‌های متفاوتی به حضور فرد دارند؛ گاه با نگرانی، گاه با بدگمانی و گاه با طنزی که از اختلاف میان زبان رسمی و رفتار خودمانی او پدید می‌آید.
O'Shea Jackson Jr. نیز در نقش دوست فرد، حضوری گرم و سبک‌بال دارد و در لحظاتی که قصه بیش از حد درگیر تشریفات سیاسی می‌شود، حال‌وهوای رفاقتی و زمینی فیلم را زنده نگه می‌دارد. در نهایت، اثر بیش از هر چیز به لطف دو بازیگر اصلی و لحن خوش‌بینانه‌اش در خاطر می‌ماند. فیلم از مخاطب نمی‌خواهد همهٔ تصمیم‌های شخصیت‌ها را جدی یا واقع‌گرایانه بگیرد؛ دعوتش بیشتر به همراه‌شدن با دو آدم متفاوت است که می‌کوشند در میان آشفتگی‌های حرفه‌ای و شخصی، جایی برای صداقت پیدا کنند.
« این دو لحن می‌توانستند یکدیگر را غنی‌تر سازند، اما اتصالشان همیشه نرم و طبیعی نیست. »
جمع‌بندی
این سادگی گاه به سود فیلم است و گاه به زیانش: از یک سو تماشای آن را آسان و دلنشین می‌کند و از سوی دیگر مانع می‌شود برخی ایده‌ها عمق بیشتری پیدا کنند. جمع‌بندی «Long Shot» کمدی عاشقانه‌ای نامتعارف و دلگرم‌کننده است که سرمایهٔ اصلی خود را در شیمی باورپذیر Charlize Theron و Seth Rogen می‌یابد.
شوخی‌های شخصی، برخورد دو جهان متفاوت و میل به حفظ اصالت در فضای سیاست، فیلم را برای تماشایی سبک و سرگرم‌کننده مناسب می‌کنند. در برابر این امتیازها، هجو سیاسی گاهی کم‌اثر می‌ماند، پیوند میان روایت عاشقانه و سیاسی یکدست نیست و زمان فیلم از آنچه برای قصه لازم است طولانی‌تر به نظر می‌رسد.
بااین‌همه، گرمای رابطهٔ مرکزی و لحظات خنده‌دارش بر بسیاری از کاستی‌ها غلبه می‌کند. این اثر نه کمدی سیاسیِ تیز و ماندگاری است و نه عاشقانه‌ای کاملاً تازه؛ اما به‌عنوان فیلمی خوش‌حال‌وهوا که زوجی جذاب را در موقعیتی نامعمول قرار می‌دهد، تجربه‌ای خوشایند و سرگرم‌کننده فراهم می‌آورد.
« بااین‌همه، گرمای رابطهٔ مرکزی و لحظات خنده‌دارش بر بسیاری از کاستی‌ها غلبه می‌کند. »
ثبت دیدگاه