وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد

کمدی در آستانه‌ی دگرگونی «Speedy» ساخته‌ی تد وایلد در سال ۱۹۲۸، از واپسین ایستگاه‌های کمدی صامت هارولد لوید است؛ فیلمی که هم‌زمان از شور و سرزندگی این گونه‌ی سینمایی بهره می‌برد و نشانه‌هایی از جهانی را ثبت می‌کند که به‌سرعت در حال ناپدیدشدن است. در مرکز داستان، جوانی به نام اسپیدی قرار دارد: نیویورکیِ پرجنب‌وجوشی که میان شغل‌های موقت، علاقه‌ی افراطی به بیسبال و دلبستگی به جین در رفت‌وآمد است.

روایت و ریتم؛ جریان داستان

ماجرای واگن اسبیِ پدربزرگ جین به فیلم رشته‌ای روایی می‌دهد، اما اهمیت «Speedy» فقط در پیگیری این کشمکش خلاصه نمی‌شود. فیلم، در اصل، تصویری متحرک از شهری است که میان عادت‌های قدیمی و شتاب مدرن گرفتار شده است. نیویورک؛ شخصیت اصلی فیلم جذاب‌ترین دستاورد «Speedy» شاید نه در گره‌گشایی داستان، بلکه در آن چیزی باشد که دوربین از نیویورک ثبت می‌کند.

« فیلم، در اصل، تصویری متحرک از شهری است که میان عادت‌های قدیمی و شتاب مدرن گرفتار شده است. »

شخصیت‌ها و اجرا

خیابان‌ها، رفت‌وآمد مردم، وسایل نقلیه و نشانه‌های زندگی روزمره، به فیلم کیفیتی مستند و زنده می‌بخشند. شهر در قاب‌ها صرفاً پس‌زمینه‌ای برای شوخی‌ها نیست؛ نیرویی فعال است که آدم‌ها را می‌بلعد، به حرکت وامی‌دارد و مدام مسیرشان را عوض می‌کند. از این منظر، تماشای فیلم شبیه ورق‌زدن آلبومی تصویری از شهری است که دیگر وجود ندارد، اما هنوز

« خیابان‌ها، رفت‌وآمد مردم، وسایل نقلیه و نشانه‌های زندگی روزمره، به فیلم کیفیتی مستند و زنده می‌بخشند. »