نقد و بررسی

نقد قتل‌های دوبلین (Dublin Murders) | 2019

«Dublin Murders» از همان آغاز وعده‌ی یک معمای جنایی را می‌دهد، اما نیروی اصلی‌اش نه صرفاً در یافتن پاسخ، بلکه در کندوکاو زخم‌هایی نهفته است که گذشته بر ذهن و هویت آدم‌ها می‌گذارد. این سریال با تکیه بر فضایی تیره، دو کارآگاهِ به‌هم‌پیوسته و روایتی که میان پرونده‌ها و خاطره‌ها رفت‌وآمد می‌کند، تجربه‌ای رازآلود و گاه ناآرام می‌سازد؛ تجربه‌ای که بیش از آنکه به قواعد معمای سرراست وفادار بماند، به روان‌شناسی شخصیت‌ها دل می‌بندد. وعده‌ی ژانری؛ جنایتی که به روان آدم‌ها راه می‌برد «Dublin Murders» در ظاهر با مصالح آشنای درام جنایی آغاز می‌شود: قتلی تکان‌دهنده، گروهی از مأموران درگیر تحقیق، سرنخ‌هایی پراکنده و گذشته‌ای که سایه‌اش بر اکنون افتاده است. اما سریال خیلی زود روشن می‌کند که پرونده برایش فقط مسئله‌ای نیست که باید با کنار هم چیدن شواهد حل شود. جنایت در این جهان، راهی است برای نزدیک‌شدن به پرسش‌هایی دشوارتر؛ پرسش‌هایی درباره‌ی حافظه، هویت، حقیقت و تأثیر تجربه‌های کودکی بر زندگی بزرگسالی. اهمیت این رویکرد در آن است که راز را به امری صرفاً بیرونی محدود نمی‌کند. مخاطب با کنجکاوی دنبال می‌کند که چه اتفاقی افتاده، اما هم‌زمان از خود می‌پرسد شخصیت‌ها چرا چنین واکنشی نشان می‌دهند، چه چیزهایی را از خود پنهان کرده‌اند و در مواجهه با گذشته چه بهایی می‌پردازند. در نتیجه، تعلیق سریال گاه از ابهام روانی آدم‌ها می‌آید، نه فقط از کمبود اطلاعات درباره‌ی پرونده. «در این‌جا، حل‌کردن معما به معنای پایان‌دادن به زخم نیست؛ گاهی فقط شکل دقیق‌تری از آن را آشکار می‌کند.» همین انتخاب، اثر را از یک پلیسی متعارف جدا می‌کند، اما توقع مخاطب را نیز تغییر می‌دهد. کسی که درام جنایی را با سرنخ‌گذاری شفاف، پیشروی منظم و پاسخ‌های قطعی می‌سنجد، ممکن است در برابر لحظه‌هایی که سریال از منطق معما فاصله می‌گیرد، احساس نارضایتی کند. «Dublin Murders» بیشتر از آنکه قول یک بازی فکری بی‌نقص بدهد، وعده‌ی سفری در قلمرو ذهن‌های آسیب‌دیده را می‌دهد؛ سفری که مقصدش همیشه به روشنی مسیرش نیست.