نقد و بررسی

نقد Suits | 2011

«Suits» از دل یک ایده‌ی ساده، اما پُرتنش، درامی می‌سازد درباره‌ی استعداد، اعتبار و بهایی که آدم‌ها برای حفظ جایگاهشان می‌پردازند. جذابیتش فقط به پرونده‌های حقوقی و پیروزی‌های برق‌آسا محدود نمی‌شود؛ سریال در بهترین لحظاتش درباره‌ی آدم‌هایی است که پشت اعتمادبه‌نفس حرفه‌ای، با ترس، غرور و نیاز به تعلق دست‌وپنجه نرم می‌کنند. وعده‌ی ژانری؛ قانون به‌مثابه میدان نبرد «Suits» که آرون کورش آن را خلق کرد، در نیویورک و در فضای یک مؤسسه‌ی حقوقی بزرگ می‌گذرد؛ جایی که هاروی اسپکتر، وکیل بلندپرواز و خوش‌بیان، مایک راسِ جوان را به‌عنوان همکار می‌پذیرد. مایک حافظه‌ای استثنایی دارد، اما مسیر ورودش به این حرفه با یک واقعیت حساس گره خورده است. این وضعیت، از همان آغاز، میان توانایی واقعی و اعتبار رسمی تنشی داستانی می‌سازد؛ تنشی که هم پرونده‌ها را به حرکت درمی‌آورد و هم روابط شخصیت‌ها را زیر فشار می‌گذارد. سریال نه می‌کوشد به رساله‌ای درباره‌ی نظام حقوقی تبدیل شود و نه وانمود می‌کند که هر گفت‌وگویش بازتاب دقیق رویه‌ی دادگاه است. قانون در این‌جا بیش از آن‌که موضوعی تخصصی باشد، صحنه‌ای برای جدال بر سر قدرت، اعتماد و کنترل روایت است. پرونده‌های هر قسمت معمولاً از یک مسئله‌ی فوری آغاز می‌شوند و به بازی‌ای پیچیده از مذاکره، تهدید، معامله و رو کردن برگ‌های پنهان می‌رسند. این قالب، ضرباهنگی پرکشش ایجاد می‌کند و اجازه می‌دهد مخاطب بی‌درنگ وارد جهان سریال شود؛ اما هدف نهایی اغلب نه نمایش جزئیات حقوقی، بلکه دیدن شطرنجی است که شخصیت‌ها میان خود می‌چینند. سخنوری در جلسات و دادگاه‌ها، شناخت نقاط ضعف طرف مقابل و توانایی حفظ خونسردی، به ابزارهای اصلی قهرمانان تبدیل می‌شود. گاهی همین تأکید بر زرنگی و نمایش، واقع‌گرایی حرفه‌ای را عقب می‌زند؛ بااین‌حال، «Suits» از ابتدا وعده‌ی مستندبودن نمی‌دهد. قرارداد نانوشته‌اش با تماشاگر، تماشای نبردی شیک و تندوتیز است که در آن کلمات می‌توانند به اندازه‌ی اسناد و شواهد تعیین‌کننده باشند. در این جهان، برنده‌بودن فقط به معنای پیروزی در پرونده نیست؛ گاهی یعنی کنترل‌کردن تصویری که دیگران از تو دارند.