نقد و بررسی
نقد عشق شیرینه (Love is Sweet) | 2020
وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد
میان شیرینی عشق و تلخی رقابت «Love Is Sweet» در ظاهر یک عاشقانهٔ محیط کار است؛ داستان دو آشنای قدیمی که پس از سال‌ها در شرکتی سرمایه‌گذاری دوباره به هم می‌رسند، این‌بار نه در جایگاه هم‌پیمان، بلکه در مقام همکار و رقیب. اما جذابیت سریال تنها به بازگشت رابطه‌ای از گذشته محدود نمی‌شود.
اثر می‌کوشد عشق را در کنار جاه‌طلبی حرفه‌ای، رقابت، خاطره‌های مشترک و رازهای خانوادگی بنشاند؛ ترکیبی که گاه روان و دلپذیر پیش می‌رود و گاه زیر بار پیرنگ‌های متعدد، از انسجام فاصله می‌گیرد. جیانگ جون با تحصیلات در اقتصاد و روان‌شناسی و شخصیتی مصمم، وارد جهانی می‌شود که در آن توانایی فردی باید پیوسته در برابر فشار و مناسبات قدرت اثبات شود.
ورود او به شرکت MH، که با خواستهٔ پدر درگذشته‌اش پیوند دارد، نقطهٔ آغاز مسیری است که هم حرفه‌ای است و هم عاطفی. رویارویی دوباره با یوان شوآی، دوست دوران کودکی‌اش، از همان ابتدا رابطه‌ای دوپهلو می‌سازد: میان آن دو صمیمیتی قدیمی وجود دارد، اما رفتارهای یوان شوآی و رقابت محیط کار، این نزدیکی را به کشاکشی پرتنش بدل می‌کند.
قهرمان زنی در فضای مردانهٔ شرکت یکی از امتیازهای سریال، قرار دادن جیانگ جون در مرکز روایت است؛ زنی که قرار نیست صرفاً با ورود به جهان سرمایه‌گذاری بهانه‌ای برای عاشقانهٔ اصلی باشد. او با هوش، پشتکار و توانایی خواندن موقعیت‌ها، می‌کوشد جایگاه حرفه‌ای خود را به دست آورد. پیشینهٔ روان‌شناسی‌اش نیز به شخصیت او وجهی متمایز می‌دهد: حساسیت به آدم‌ها و انگیزه‌هایشان، در کنار دانش اقتصادی، ابزاری برای مواجهه با محیطی است که رقابت در آن صرفاً به اعداد و قراردادها خلاصه نمی‌شود.
« اما جذابیت سریال تنها به بازگشت رابطه‌ای از گذشته محدود نمی‌شود. »
روایت و ریتم؛ جریان داستان
بااین‌حال، استقلال شخصیت جیانگ جون همیشه با قدرت یکسانی حفظ نمی‌شود. در برخی بزنگاه‌ها، روایت بیش از آنکه تصمیم‌ها و شایستگی‌های او را پیش ببرد، بر مداخلهٔ یوان شوآی و حمایت او تکیه می‌کند. این وابستگی، به‌ویژه در داستانی که قهرمان زن خود را با توانایی حرفه‌ای‌اش تعریف می‌کند، اندکی تناقض‌آمیز است.
با وجود این، جیانگ جون حضوری فعال دارد و صرفاً واکنش‌گر نیست؛ او می‌آموزد، انتخاب می‌کند و در برابر فشارهای شغلی عقب نمی‌نشیند. عاشقانه‌ای مبتنی بر گذشته و کشمکش رابطهٔ جیانگ جون و یوان شوآی بر خاطرهٔ مشترک و تفاوت برداشت آن دو از گذشته بنا شده است. این پیشینه، به رابطه‌شان لایه‌ای افزوده می‌دهد که در بسیاری از عاشقانه‌های محیط کار کمتر دیده می‌شود: نزدیکی‌شان تازه نیست، اما معنای آن برای هر یک متفاوت بوده است.
همین ناهم‌زمانی عاطفی، زمینهٔ شوخی‌ها، سوءتفاهم‌ها و لحظه‌های صمیمانه را فراهم می‌کند و به سریال اجازه می‌دهد به‌جای تکیهٔ صرف بر یک مثلث عشقی متعارف، رابطهٔ مرکزی را از درون گسترش دهد. شیمی میان بازیگران اصلی، به‌خصوص در رفت‌وآمد میان جدیت و بازیگوشی، از نقاط قوت روشن اثر است. رابطهٔ دو شخصیت غالباً گرم و سرگرم‌کننده است و لحظه‌های عاشقانه با طنز سبک و دلنشین همراه می‌شوند.
بااین‌همه، سریال گاهی رفتارهای یوان شوآی را به‌عنوان نشانهٔ عشق یا مراقبت عرضه می‌کند، درحالی‌که همان رفتارها می‌توانند کنترل‌گرانه و بیش‌ازحد مداخله‌جویانه به نظر برسند. نیت خیر، به‌تنهایی، دخالت در انتخاب‌های دیگری را موجه نمی‌کند؛ و اثر همیشه به اندازهٔ کافی این مرز را نمی‌کاود.
« بااین‌حال، استقلال شخصیت جیانگ جون همیشه با قدرت یکسانی حفظ نمی‌شود. »
شخصیت‌ها و اجرا
از همین رو، بعضی رفتارهای شخصیت مرد بیش از آنکه رمانتیک باشند، پرسش‌برانگیزند. بازیگری و هماهنگی گروه اجرای بازیگران به پیوند عاطفی داستان کمک می‌کند. بازیگر نقش جیانگ جون ترکیبی از ظرافت و قاطعیت را به شخصیت می‌بخشد و او را از قالب قهرمانِ صرفاً شیرین و معصوم بیرون می‌آورد. یوان شوآی نیز در اجرا شخصیتی چندوجهی می‌یابد: مردی کارکشته و جدی در محیط شرکت که در رابطهٔ شخصی‌اش شوخ‌طبع، گاه لجوج و گاه آسیب‌پذیر است.
این تغییر لحن، به‌ویژه در صحنه‌های دونفره، ریتمی خوشایند ایجاد می‌کند. بازیگران فرعی نیز به پرجنب‌وجوش شدن جهان سریال کمک می‌کنند. دوستی‌ها و رابطه‌های جانبی، به‌خصوص مسیر عاطفی شو لی و لی شیائوچوان، فضای داستان را از تمرکز کامل بر زوج اصلی بیرون می‌آورند. این خطوط فرعی همیشه هم‌سنگ روایت مرکزی نیستند، اما حضورشان جهان اجتماعی شخصیت‌ها را گسترده‌تر می‌کند.
در مجموع، هماهنگی گروه بازیگران یکی از عواملی است که حتی در بخش‌های کم‌کشش‌تر، تماشای سریال را آسان و لذت‌بخش نگه می‌دارد. دنیای سرمایه‌گذاری؛ زمینه‌ای داستانی با کشش نابرابر محیط شرکت سرمایه‌گذاری قرار است عرصه‌ای برای آزمودن جاه‌طلبی، مهارت و اخلاق حرفه‌ای باشد. رقابت برای کسب موقعیت، بازی‌های قدرت و توطئه‌های پشت پرده می‌توانند تعلیق مناسبی ایجاد کنند و به عاشقانهٔ اصلی وزنی بیرونی ببخشند.
مسئله آن است که جزئیات بانکی و شرکتی همیشه به یک اندازه جذاب یا روشن پرداخته نمی‌شوند. گاهی اصطلاحات و معامله‌ها بیشتر نقش پس‌زمینه‌ای برای پیشبرد رابطه یا ایجاد بحران دارند تا اینکه خودشان به درامی مستقل و باورپذیر تبدیل شوند. از این‌رو، ریتم سریال نوسان دارد. بخش‌های رابطه‌محور معمولاً روان‌تر و زنده‌ترند، حال آنکه ماجراهای سازمانی و معامله‌های مالی در برخی مقاطع کش می‌آیند یا پیچیدگی‌شان بیش از آنکه تعلیق بسازد، فاصله‌ای میان مخاطب و داستان ایجاد می‌کند.
« از همین رو، بعضی رفتارهای شخصیت مرد بیش از آنکه رمانتیک باشند، پرسش‌برانگیزند. »
فضا و فرم؛ لحن بصری
سریال برای حفظ حال‌وهوای گرم و مفرح خود، از اغراق و منطق ملودراماتیک هم بهره می‌گیرد؛ انتخابی که برای تماشاگر خواهان یک عاشقانهٔ سبک پذیرفتنی است، اما برای کسی که انتظار تصویری دقیق از صنعت مالی دارد، احتمالاً رضایت‌بخش نخواهد بود. شخصیت‌های فرعی و لغزش‌های روایی خطوط داستانی فرعی به سریال امکان می‌دهند دربارهٔ وفاداری، جاه‌طلبی و معنای موفقیت از زاویه‌های دیگری نیز حرف بزند.
بااین‌حال، تراکم این مسیرها گاهی به بهای عمق تمام می‌شود. برخی شخصیت‌ها برای مدتی با انگیزه‌هایی پیچیده و قابل‌درک معرفی می‌شوند، اما در ادامه دگرگونی‌هایشان چنان ناگهانی رخ می‌دهد که فرصت کافی برای شکل‌گیری تدریجی آن‌ها فراهم نیست. مسیر دو لی نمونهٔ روشن این ناهماهنگی است. شخصیت او در بخش‌هایی از روایت ظرفیت تبدیل‌شدن به رقیبی خاکستری و انسانی را دارد؛ کسی که میان میل به پیشرفت، رقابت و احساسات خودش گرفتار است.
اما چرخش بعدی رفتار او آن‌قدر تند است که پیوند میان آنچه پیش‌تر دیده‌ایم و تصمیم‌های تازه‌اش کم‌رنگ می‌شود. در نتیجه، به‌جای آنکه تحول شخصیت تکان‌دهنده و ناگزیر جلوه کند، ممکن است بیشتر به ابزاری برای تشدید بحران‌های پایانی شبیه شود. این ضعف، از تأثیر عاطفی بخش‌هایی از داستان می‌کاهد.
لحن، ریتم و تجربهٔ تماشا «Love Is Sweet» بیش از آنکه بخواهد درام شرکتی واقع‌گرایانه‌ای باشد، عاشقانه‌ای سرگرم‌کننده با چاشنی رقابت و معماست. فضای گرم، شوخی‌های سبک و لحظه‌های عاطفی، اثری می‌سازند که در مجموع تماشایش دشوار نیست و حتی هنگام لغزش‌های داستانی، نیروی رابطهٔ اصلی آن را پیش می‌برد.
« بااین‌حال، تراکم این مسیرها گاهی به بهای عمق تمام می‌شود. »
قوت‌ها و کاستی‌ها
روایت با تکیه بر تضاد میان محیط سرد و رقابتی شرکت و صمیمیت میان شخصیت‌ها، حال‌وهوایی دلنشین می‌سازد؛ هرچند این تضاد گاهی بیش از آنکه از دل موقعیت‌ها بیرون بیاید، نتیجهٔ قراردادهای آشنای ژانر است. ریتم کلی روان است، اما یکدست نیست. سریال در موقعیت‌های عاشقانه و کمدی جان می‌گیرد و در بخش‌هایی که به جزئیات کسب‌وکار یا توطئه‌های شرکتی می‌پردازد، کندتر می‌شود.
مخاطبی که با منطق اغراق‌آمیز ملودرام‌های عاشقانه کنار می‌آید، احتمالاً از گرمای اثر و بازی‌های بازیگران بهره خواهد برد؛ اما کسی که انتظار انسجام کامل در پیرنگ حرفه‌ای و تحول دقیق شخصیت‌ها دارد، ممکن است با نوسان کیفیت روبه‌رو شود. جمع‌بندی «Love Is Sweet» عاشقانه‌ای خوش‌تماشا دربارهٔ بازگشت یک دوست قدیمی، رقابت حرفه‌ای و شکل‌گیری دوبارهٔ پیوندی عاطفی است.
نقطهٔ قوت اصلی آن، بازی هماهنگ دو بازیگر مرکزی، رابطهٔ گرم و بازیگوش آن‌ها و حضور قهرمانی است که برای جایگاه حرفه‌ای خود تلاش می‌کند. فضای مفرح سریال نیز کمک می‌کند که ضعف‌های روایی و بخش‌های کندتر، تجربهٔ کلی را از هم نپاشند. در برابر این امتیازها، رفتار کنترل‌گرانهٔ یوان شوآی گاه با ایدهٔ عشق سالم و احترام به استقلال دیگری در تعارض قرار می‌گیرد؛ خط داستانی محیط کار نیز همیشه کشش و انسجام لازم را ندارد؛ و تغییر مسیر دو لی در بخش‌های پایانی به‌اندازهٔ کافی زمینه‌چینی نمی‌شود.
بااین‌همه، اثر در هدف اصلی خود—ساختن عاشقانه‌ای گرم و سرگرم‌کننده با زمینه‌ای شغلی—تا حد زیادی موفق است. سریالی است که بیش از دقت واقع‌گرایانه، بر جذابیت زوج مرکزی و لذت تماشای یک رابطهٔ پرکل‌کل و پرمهر تکیه دارد.
« فضای مفرح سریال نیز کمک می‌کند که ضعف‌های روایی و بخش‌های کندتر، تجربهٔ کلی را از هم نپاشند. »
ثبت دیدگاه