نقد و بررسی

نقد Ride Along | 2014

کمدی پلیسی بر شانه‌های دو بازیگر «Ride Along» ساختهٔ Tim Story، در ظاهر بر فرمولی آشنا بنا شده است: دو مأمور با خلق‌وخوهایی ناسازگار، یک مأموریت پرخطر و رشته‌ای از سوءتفاهم‌ها و شوخی‌های موقعیتی. اما فیلم نقش مأموریت پلیسی را بیش از آن‌که به‌عنوان معمایی جنایی بپروراند، بهانه‌ای برای کنار هم قرار دادن Ben Barber، نگهبان مدرسه‌ای پرحرف و خیال‌پرداز، و James Payton، کارآگاهی سرد و سخت‌گیر می‌کند. Ben می‌خواهد به James ثابت کند برای ازدواج با Angela، خواهر او، شایستگی دارد؛ James نیز این خواسته را به آزمونی دشوار در دل یک گشت شبانه بدل می‌سازد. این الگوی داستانی از همان ابتدا مقصد کلی خود را پنهان نمی‌کند. جذابیت فیلم، بنابراین، نه در کشف سرانجام ماجرا، بلکه در مسیر پرحادثه‌ای است که دو شخصیت طی می‌کنند و در تفاوت میان تصویری که از خود دارند و واقعیتی که موقعیت‌ها بر آن‌ها تحمیل می‌کنند. «Ride Along» می‌خواهد سرگرم کند، نه آن‌که ساختار ژانر کمدی پلیسی را از نو تعریف کند؛ با این‌حال، کیفیت سرگرمی‌اش به‌شدت وابسته است به این‌که تماشاگر تا چه اندازه با انرژی و شوخی‌های دو بازیگر اصلی همراه شود. تقابل بن و جیمز؛ موتور اصلی فیلم بخش عمدهٔ نیروی کمدی فیلم از تقابل Ben و James می‌آید. Ben با اعتمادبه‌نفسی پر سر و صدا وارد موقعیت‌هایی می‌شود که آمادگی لازم برای روبه‌رو شدن با آن‌ها را ندارد. او جهان پلیس را تا اندازه‌ای از دریچهٔ بازی‌های ویدئویی و خیال‌پردازی‌های قهرمانانه می‌بیند؛ James، در نقطهٔ مقابل، کارآگاهی کم‌حرف و محتاط است که تجربهٔ میدانی را جدی می‌گیرد و چندان تمایلی به تحمل نمایش‌های Ben ندارد. یکی می‌کوشد خود را شجاع نشان دهد و دیگری با سکوت و نگاه‌های سردش تلاش می‌کند او را از این تصور بیرون بیاورد. این اختلاف فقط در حرف‌های شخصیت‌ها خلاصه نمی‌شود؛ فیلم بارها آن را به کنش تبدیل می‌کند. Ben وقتی باید خونسرد بماند، بیش از اندازه حرف می‌زند؛ James هنگامی که به همکاری نیاز دارد، ترجیح می‌دهد کنترل موقعیت را به‌تنهایی در دست بگیرد. حاصل، برخوردی است که گاه به‌خوبی به شوخی می‌انجامد و گاه آن‌قدر بر تضادهای قبلی تکیه می‌کند که تازگی‌اش را از دست می‌دهد. بااین‌همه، رابطهٔ مرکزی به فیلم انسجامی می‌بخشد که قصهٔ جنایی به‌تنهایی از آن برخوردار نیست. کوین هارت و آیس کیوب؛ انرژی در برابر خویشتن‌داری کوین هارت نقش Ben را بر پایهٔ سرعت، واکنش‌های تند و حضور پرتحرک خود شکل می‌دهد. او از مکث‌های کوتاه، تغییر لحن و هراس آشکار شخصیت، مواد خام کمدی می‌سازد. Ben شخصیتی است که معمولاً پیش از آن‌که دربارهٔ پیامد حرفش فکر کند، آن را بر زبان می‌آورد؛ هارت این ویژگی را به منبعی مداوم برای آشفتگی تبدیل می‌کند. بهترین لحظه‌های او زمانی شکل می‌گیرند که شوخی صرفاً به فریاد یا اغراق متکی نیست، بلکه از ناهم‌خوانی میان ادعای قهرمانانهٔ Ben و ناتوانی او در مدیریت موقعیت زاده می‌شود. آیس کیوب در سوی دیگر، با حداقل حرکت و واکنش، James را می‌سازد. سردی چهره و لحن محکم او در برابر شتاب هارت، تعادل مناسبی ایجاد می‌کند؛ گویی هرچه Ben بیشتر می‌کوشد صحنه را تصاحب کند، James بیشتر با سکوت خود آن را مهار می‌کند. این تضاد در بسیاری از صحنه‌ها جواب می‌دهد و توضیح می‌دهد چرا همراهی این دو بازیگر برای تماشاگران جذاب است. بااین‌حال، هماهنگی آن‌ها همیشه به معنای پیوندی طبیعی و عمیق نیست. گاهی فیلم به‌جای آن‌که از تفاوت شخصیت‌ها موقعیتی تازه بسازد، همان الگوی «یکی پرحرف و دستپاچه، دیگری عبوس و کنترل‌گر» را بار دیگر تکرار می‌کند. کمدی موقعیت؛ خنده‌های موفق و شوخی‌های فرسوده فیلم در چند صحنه از کمدی موقعیت بهرهٔ مؤثری می‌گیرد. قرار گرفتن Ben در موقعیت‌هایی که با اعتمادبه‌نفس درباره‌شان حرف زده اما تجربهٔ واقعی‌شان را ندارد، ظرفیت طنز خوبی فراهم می‌کند. شوخی زمانی بهتر عمل می‌کند که محیط یا خطر واقعی، شخصیت را ناچار می‌سازد نقاب خود را حفظ کند؛ آن‌گاه تلاش Ben برای نترسیدن، در کنار واکنش‌های سنجیدهٔ James، تناقضی خنده‌آور می‌سازد. در چنین لحظاتی، شوخی از دل شخصیت و موقعیت بیرون می‌آید، نه از اصرار فیلم بر اعلام این‌که صحنه باید خنده‌دار باشد. اما این کیفیت یکدست نیست. بخشی از کمدی فیلم بر شلوغی، واکنش‌های اغراق‌آمیز و تکرار شوخی‌های کلامی تکیه دارد. این روش گاهی به نتیجه می‌رسد، ولی در موارد دیگر ریتم صحنه را متوقف می‌کند و به‌جای افزودن خنده، فقط بر حجم صدا و جنب‌وجوش می‌افزاید. اگر تماشاگر با سبک اجرایی کوین هارت همراه نباشد، شماری از این شوخی‌ها ممکن است بیش از آن‌که بامزه باشند، خسته‌کننده به نظر برسند. فیلم در تشخیص این‌که کدام شوخی را باید رها کند و کدام را ادامه دهد، همیشه موفق نیست.