نقد و بررسی
نقد برنامه تلویزیونی (B:MY BOYZ) | 2025
وعده ژانری؛ آنچه اثر وعده می‌دهد
جایگاهی میان رقابت و رفاقت «B:MY BOYZ» در ظاهر یکی دیگر از مسابقه‌های تلویزیونی برای ساخت گروهی تازه در صنعت پاپ کره‌ای است: سی استعداد جوان از کره، ژاپن، چین، تایلند و کشورهای دیگر در آواز، رقص، اجرا و ساخت موسیقی محک می‌خورند و در پایان، شمار محدودی از آنان فرصت می‌یابند به گروهی جدید بپیوندند.
برنامه در یازده قسمت، مسیر رقابت را از ارزیابی‌های نخستین تا مراحل گروهی و اجراهای نهایی دنبال می‌کند. اما هویت آن بیش از آنکه بر حذف و جدال استوار باشد، از رابطه‌هایی شکل می‌گیرد که میان شرکت‌کنندگان و مربیان ساخته می‌شود. در نتیجه، «B:MY BOYZ» نه مسابقه‌ای پرتنش با رقابت‌های تلخ، بلکه نمایشی گرم‌تر و آرام‌تر از تلاش جمعی برای رسیدن به یک هدف مشترک است.
این انتخاب روایی، هم نقطهٔ تمایز برنامه است و هم محدودیتی که باید با انتظار درست به تماشای آن نشست. اگر مخاطب در پی رقابتی پرآشوب، داوری‌های تند و کشمکش‌های مداوم باشد، شاید ریتم برنامه برایش کم‌فشار جلوه کند. اما اگر جذابیت مسابقه را در پیشرفت تدریجی هنرجویان، همکاری گروهی و واکنش‌های انسانی آنان ببیند، «B:MY BOYZ» تجربه‌ای دلپذیرتر عرضه می‌کند.
لحن حمایتگر و رابطه‌های انسانی مهم‌ترین ویژگی برنامه، فضای صمیمی و حمایتگر آن است. مربیان به جای آنکه صرفاً نقش داورانی سخت‌گیر را ایفا کنند، در بسیاری از موقعیت‌ها راهنما و مشوق‌اند. بازخوردها معمولاً با اشاره به ضعف‌ها همراه است، اما در همان حال به توانایی‌های اجراکنندگان نیز توجه دارد.
« برنامه در یازده قسمت، مسیر رقابت را از ارزیابی‌های نخستین تا مراحل گروهی و اجراهای نهایی دنبال می‌کند. »
روایت و ریتم؛ جریان داستان
این شیوه باعث می‌شود ارزیابی‌ها کمتر به حکم نهایی و تحقیرآمیز شباهت داشته باشند و بیشتر همچون بخشی از فرایند یادگیری به نظر برسند. این رویکرد، تأثیر قابل‌توجهی بر حس‌وحال کلی اثر می‌گذارد. شرکت‌کنندگان فقط رقیب یکدیگر نیستند؛ آن‌ها هم‌زمان هم‌تیمی، پشتیبان و شاهد پیشرفت یکدیگرند.
لحظه‌های همدلی، به‌ویژه هنگامی که فشار مسابقه بالا می‌رود یا کسی با نتیجه‌ای دشوار روبه‌رو می‌شود، به برنامه گرمایی می‌بخشد که در نمونه‌های پرتنش‌تر این قالب کمتر دیده می‌شود. با این همه، مهربانی برنامه گاهی از شدت دراماتیک رقابت می‌کاهد: چون تنش میان داور و شرکت‌کننده یا میان خود شرکت‌کنندگان چندان برجسته نمی‌شود، فرازهای روایی نیز همیشه ضرباهنگی پرقدرت پیدا نمی‌کنند.
ساختار مسابقه و ریتم روایت «B:MY BOYZ» از اجزای آشنای مسابقه‌های استعدادیابی بهره می‌گیرد: ارزیابی توانایی‌ها، تشکیل گروه‌ها، تمرین، اجرای صحنه‌ای و تصمیم‌گیری دربارهٔ ادامهٔ مسیر. این ساختار روشن است و مخاطب به‌آسانی می‌تواند بفهمد هر مرحله چه می‌طلبد و شرکت‌کنندگان با چه چالشی روبه‌رو هستند.
تقسیم اجراها به گروه‌ها نیز فرصت می‌دهد تفاوت شخصیت‌ها و توانایی‌ها آشکار شود؛ به‌ویژه آنکه موفقیت یک اجرا به حضور یک چهرهٔ برجسته محدود نیست و هماهنگی جمعی اهمیت پیدا می‌کند. با وجود این، آشنایی قالب به سود و زیان برنامه عمل می‌کند. از یک سو، تماشاگر بی‌درنگ وارد قواعد مسابقه می‌شود و نیازی به فهم سازوکار پیچیده‌ای ندارد.
« این رویکرد، تأثیر قابل‌توجهی بر حس‌وحال کلی اثر می‌گذارد. »
شخصیت‌ها و اجرا
از سوی دیگر، بسیاری از موقعیت‌ها پیشاپیش آشنا به نظر می‌رسند: تمرین فشرده، نگرانی پیش از اجرا، بازخورد مربیان و انتظار برای نتیجه. برنامه در این عناصر بازآفرینی چشمگیری انجام نمی‌دهد و کمتر لحظه‌ای دارد که قواعد ژانر را به شکلی تازه زیرورو کند. همچنین، ریتم آرام آن ممکن است برای کسانی که در هر قسمت انتظار نقطهٔ عطفی بزرگ دارند، یکنواخت شود.
موسیقی و کیفیت اجراها موسیقی، ستون اصلی برنامه است؛ با این حال، کیفیت اجراها همیشه یکدست نیست. برخی اجراها به واسطهٔ انرژی گروهی، تمرکز یا حضور صحنه‌ای اعضا سرگرم‌کننده از کار درمی‌آیند و به‌خوبی نشان می‌دهند که شرکت‌کنندگان چگونه در فضای رقابتی رشد می‌کنند. در موارد دیگر، اجرا بیشتر کارکردی مرحله‌ای دارد: مهارت‌ها را به نمایش می‌گذارد، اما لزوماً به لحظه‌ای ماندگار یا اثری تبدیل نمی‌شود که پس از پایان قسمت در ذهن بماند.
این تفاوت، برای برنامه‌ای که می‌خواهد گروهی تازه بسازد، اهمیت دارد. بین توانایی فنی و هویت هنری فاصله‌ای وجود دارد؛ اجرای درست به‌تنهایی شخصیت موسیقایی نمی‌سازد. «B:MY BOYZ» گاهی در ثبت تلاش و تمرین موفق‌تر است تا در ارائهٔ لحظه‌های موسیقایی کاملاً متمایز. همین نکته سبب می‌شود بخش‌هایی از برنامه بیشتر برای دنبال‌کردن مسیر افراد جذاب باشند تا برای خود اجراها.
مخاطبانی که به دنبال نمایش‌های خیره‌کننده و آهنگ‌هایی با اثر فوری‌اند، ممکن است از همهٔ مراحل رضایت یکسانی نداشته باشند. شرکت‌کنندگان و امکان دنبال‌کردن مسیر رشد حضور شرکت‌کنندگانی از چند کشور، به مسابقه گستره‌ای فراتر از یک رقابت صرفاً محلی می‌دهد. تفاوت پیشینه‌ها و تجربه‌ها، گروه‌ها را از نظر مهارت و شیوهٔ بیان متنوع می‌کند و پرسش «چه کسی آماده‌تر است؟» را به پرسش پیچیده‌تری بدل می‌سازد: کدام اجراکننده می‌تواند در یک گروه هماهنگ شود و در عین حال ویژگی شخصی خود را حفظ کند؟
« همچنین، ریتم آرام آن ممکن است برای کسانی که در هر قسمت انتظار نقطهٔ عطفی بزرگ دارند، یکنواخت شود. »
فضا و فرم؛ لحن بصری
برنامه با کنار هم قراردادن استعدادهای مختلف، امکان تماشای همین تعادل را فراهم می‌آورد. با این حال، حضور شمار زیادی از شرکت‌کنندگان چالشی برای روایت است. در چنین قالبی، زمان محدود هر قسمت ناگزیر به بعضی چهره‌ها فرصت بیشتری می‌دهد و برخی دیگر کمتر مجال می‌یابند شخصیت یا توانایی خود را تثبیت کنند.
هرچند فضای کلی از بدخواهی و تخریب فاصله دارد، این نابرابری در میزان دیده‌شدن می‌تواند اثر بگذارد: مخاطب ممکن است به بعضی شرکت‌کنندگان نزدیک شود، در حالی که برای شناخت دیگران اطلاعات یا لحظه‌های کافی در اختیار ندارد. از این رو، پیوند عاطفی با برنامه تا حدی به این بستگی دارد که تماشاگر از آغاز بتواند چند مسیر را برای دنبال‌کردن انتخاب کند.
طنز، احساس و تعادل عاطفی یکی از دلنشین‌ترین جنبه‌های «B:MY BOYZ» آمیزش شوخی‌های سبک با لحظه‌های احساسی است. فضای تمرین و زندگی گروهی موقعیت‌هایی برای خنده فراهم می‌کند، اما برنامه در کنار آن، اضطراب اجرا، دلبستگی به هم‌گروهی‌ها و اندوه جدایی را نیز نادیده نمی‌گیرد. این رفت‌وآمد میان سبکی و جدیت، مانع از آن می‌شود که مجموعه صرفاً گزارشی فنی از تمرین‌ها باشد.
مخاطب هم فرصت سرگرم‌شدن پیدا می‌کند و هم با آسیب‌پذیری و امید شرکت‌کنندگان روبه‌رو می‌شود. تأثیر این لحظه‌ها از آن روست که برنامه بیش از اندازه بر هیجان مصنوعی تکیه نمی‌کند. روابط دوستانه و حمایت متقابل، احساسات را باورپذیرتر می‌سازند؛ در عوض، گاه تکرار تأکید بر صمیمیت می‌تواند لحظه‌های عاطفی را بیش از حد نرم و قابل‌پیش‌بینی کند.
« برنامه با کنار هم قراردادن استعدادهای مختلف، امکان تماشای همین تعادل را فراهم می‌آورد. »
قوت‌ها و کاستی‌ها
با این همه، تعادل کلی اثر به سود تماشایی انسانی و خوش‌قلبانه است، نه ملودرامی سنگین یا رقابتی بی‌رحمانه. جمع‌بندی «B:MY BOYZ» مسابقه‌ای خوش‌تماشا و خوش‌نیت است که جذابیتش را بیشتر از رابطه‌های حمایتی و روند رشد شرکت‌کنندگان می‌گیرد تا از رقابت پرتنش یا نوآوری فرمی. اجراهای موسیقایی آن کیفیتی نابرابر دارند و قالب آشنای برنامه نیز مانع از آن می‌شود که مجموعه در همهٔ بخش‌ها تازه و غافلگیرکننده باشد.
با این حال، لحن صمیمی، آمیزهٔ لحظه‌های خنده‌دار و احساسی، و امکان همراه‌شدن با مسیر چند استعداد جوان، به آن هویتی دوست‌داشتنی می‌دهد. این برنامه برای مخاطبی مناسب‌تر است که از مسابقه‌های استعدادیابی، گرمای روابط انسانی و تماشای تمرین و پیشرفت لذت می‌برد، نه آنکه الزاماً به دنبال درگیری‌های شدید، چرخش‌های تکان‌دهنده یا اجراهای ماندگار در هر قسمت باشد.
«B:MY BOYZ» شاید قالب رقابت را دگرگون نکند، اما در همان چارچوب آشنا، تجربه‌ای آرام، سرگرم‌کننده و گاه اثرگذار می‌سازد.
« با این همه، تعادل کلی اثر به سود تماشایی انسانی و خوش‌قلبانه است، نه ملودرامی سنگین یا رقابتی بی‌رحمانه. »
ثبت دیدگاه