نقد و بررسی

نقد هفت فراری (The Escape of the Seven) | 2023

«The Escape of the Seven» از همان آغاز اعلام می‌کند که قرار نیست در محدوده‌ی یک تریلر واقع‌گرا بماند؛ این سریال ملودرامی پرهیاهو، انتقام‌محور و عامدانه افراطی است که بحران را روی بحران می‌چیند. حاصل، اثری است که گاهی با جسارت و انرژی‌اش سرگرم می‌کند و گاهی زیر بار اغراق، آشفتگی روایی و شخصیت‌های کم‌عمق خود از نفس می‌افتد. وعده‌ی ژانری؛ ملودرامی که ترمز نمی‌شناسد «The Escape of the Seven» در قلمرو ملودرام‌های کره‌ای موسوم به «ماکجانگ» حرکت می‌کند؛ قلمرویی که در آن راز، خیانت، جاه‌طلبی و انتقام نه به‌آرامی، بلکه با شدتی نمایشی به صحنه می‌آیند. سریال از یک ناپدیدشدن و پیوند آن با گروهی از آدم‌های بانفوذ و مسئله‌دار آغاز می‌کند، اما علاقه‌ی اصلی‌اش نه به بازسازی واقع‌گرایانه‌ی جرم، بلکه به تماشای برخورد خواسته‌های متضاد و آشکارشدن چهره‌های پنهان است. مخاطبی که از ابتدا بداند با اثری واقع‌گرا روبه‌رو نیست، بهتر می‌تواند با قواعد آن کنار بیاید. جهان سریال بر پایه‌ی تصادف‌ها و تصمیم‌هایی پیش می‌رود که گاه چنان بزرگ و نامحتمل‌اند که بیشتر به نمایش اغراق‌آمیز میل و قدرت شباهت دارند تا رفتار آدم‌هایی باورپذیر. این انتخاب می‌تواند بخشی از جذابیت باشد: قصه می‌خواهد تماشاگر را غافلگیر کند، نه آن‌که همیشه او را به منطق روزمره‌ی زندگی بازگرداند. بااین‌حال، اغراق وقتی کار می‌کند که در خدمت یک هویت روشن باشد. «The Escape of the Seven» گاه مرز میان افراط هدفمند و بی‌قاعدگی را مخدوش می‌کند؛ صحنه‌ای که باید تکان‌دهنده باشد، ممکن است صرفاً شلوغ به نظر برسد و بحرانی که ظرفیت عاطفی دارد، زیر انبوه بحران‌های دیگر گم شود. سریال با صدای بلند حرف می‌زند، اما همیشه معلوم نیست کدام حرفش از همه مهم‌تر است. این سریال بیشتر از آن‌که به باورپذیری تکیه کند، بر شدت و غافلگیری حساب باز می‌کند.